1. Riethoven – Beijing

  1. De Voorbereidingen.

Riethoven-Beijing

In 2008 zijn de voorbereidingen voor deze tocht begonnen. Het begon echt concreet te worden toen Cor onder de kerstboom een route had gevonden. Echter in April 2009 is Cor ongelukkig gevallen en is de rit uitgesteld.

Van uitstel komt echter geen afstel. De nieuwe startdatum is 23-04-2010.

Vanuit Riethoven door de volgende landen: Duitsland, Polen, Oekraine, Rusland, Kazachstan, Turkmenistan, Oezbekistan, Kirgizië, Kazachstan, Rusland, Mongolië en tenslotte China.

Voorbereidingen, 2. VVV: Vergaderen,Visa en Vaccinaties.

Vanaf december 2009 zijn de vergaderingen weer begonnen.

Het belangrijkste uitdaging is om op tijd de papieren te verkrijgen die zorgen dat de auto’s China in kunnen.

Ook dienen de visa aangevraagd te worden en vaccinatie’s die verlopen zijn te herhalen.

Voorbereidingen, 3. De auto’s.

Bepaald moet worden met welke auto’s deze rit gereden gaat worden. Gekozen wordt voor het merk Toyota, type Landcruiser. De reden van deze keuze is de betrouwbaarheid en eventueel benodigde onderdelen tijdens de rit. Cor en Leon gaan op pad voor de auto’s. Na wat speurwerk worden in Waddinxveen 2 vrijwel identieke Toyota’s gevonden. Beide auto’s zijn 4.2 diesels automaat type 80.

Voorbereidingen in volle gang: Start:23-04-2010

 

Vorig jaar meldden wij u dat wegens een ongelukkige val van Cor deze trip tot een nader te bepalen datum uitgesteld was. Cor is weer hersteld en de voorbereidingen zijn weer in volle gang. Het team heeft versterking gekregen in Frans Lubbers als rijder. Cor, Leon, Hans en Frans vertrekken op vrijdag 23 april om 09.00 uur bij restaurant De Sleutel in Riethoven. Via Duitsland en Polen rijden zij naar Odessa. (Oekraïne) In Astrachan (Rusland) sluit Alphons Wijnen aan en met 5 man en 2 toyota’s vervolgen zij de route via Aktau (Kazachstan) naar Ashgabat (Turkmenistan). In Ashgabat vliegen Peter en Theo in en Alphons uit. Met 6 personen gaan we verder via Buchara naar Taskent (Oezbekistan) en vervolgens via de bergen van Kirgizië naar Biskek (Hoofdstad Kirgizië). In Almaty (kazachstan) verlaat Hans het team en met 5 personen wordt de toch vervolgd via Rusland naar Mongolië en tenslotte Beijing (China)

Dag 1 Riethoven-Wroclaw , 23 april 2010

 

Beste webbezoekers,

Vandaag, vrijdag 23 april,  was de grote dag. Vanmorgen verzamelden we om 07;00uur bij de Sleutel te Riethoven. Meer dan 60 personen waren daar naartoe gekomen om ons uit te zwaaien. Pijnlijk was toch de mededeling van Leon, gisterenmiddag dat hij moest afhaken. Des te meer pijnlijker was dit voor de overige reisgenoten. Leon was er echer hedenmorgen wel bij en zou tot Veldhoven meerijden. Een bijzondere prettige verrassing kwam omtrent 07:30 uur. Leo van Otten kwam niets vermoedend De Sleutel binnen lopen om ook afscheid te nemen.ook hij, zoals velen, waren verrast door het nieuws van Leon. Na een ampele overweging trok Cor Leo mee naar buiten en vroeg of hij het leuk zou vinden om mee te rijden de eerste dagen, en of hij het ook kon maken namens zijn werkzaamheden en familie. Leo zei:”geef me even de tijd en ik ga thuis overleggen”Na een klein half uur kwam er plotseling wiitte rook uit huize van Otten. Nog geen 15 minuten daarna stond Leo gepakt en gezakt klaar voor vertrek. Een geweldige opsteker voor het uitgedunde team!!!!!!!Het team bestaat uit Cor, Leo, Hans en Frans.

Om klokslag 09:00 uur zijn we vertrokken , richring Veldhoven.Daar hebben we een onthutste Leon achtergelaten, die in de consternatie z’n jas vergat mee te nemen, die hij later net voor de snelweg nog oppikte.

Toen richting Venlo. Geen douaneformaliteiten bij de Duitse grens en rond 13:00 uur waren we bij Hannover. Rond 15;00 uur waren we bij Berlijn. Nog steeds geen files! Daar hebben we de afslag genomen Dresden/Cottbus. Rond 17:00 uur waren we bij de Poolse grens.Geen grensformaliteiten, dus vol gas door naar Wroclaw.

Rond 19;00 uur waren we in Wraclow. Daar we een stadsplattegrond bij ons hadden, kostte het ons nauwelijks moeite om het hotel Park Plaza te vinden.We hebben het centrum van Wraclow mogen bezichtigen en nu 00:45 uur gaan we plat. Tot zover de verslaglegging van Dag 1.

Dag 2 Wrocaw-L’viv

Verslag van dag 2: Wraclow (Polen)-L’Viv(Oekraine).

We waren al om 07:30 al aan het wandelen in Wraclow. Na een goed ontbijt vertrokken we om 09:30 uur.

Eerst nog wat water in een van de wagens gedaan, afgetankt en op weg naar Katowice en daarna Krakow. Na Krakou werd de weg tweebaans en de snelheid ging er een beetje uit. Om 17;00 uur waren we aan de Pools/Oekrainse grens. Daar uiterst slim voorgesorteerd(rechts van ons minimaal 2 km vrachtwagens en personenaut’s), zodat we ineens voorop stonden om de formaliteiten te vervullen. Na een half uur waren we de grens over. Toen de klok een uur verzet. Een uur gereden van de grens naar L’Viv. Toen moesten we het hotel vinden. Zo goed het gisteren ging, zo moeizaam ging het vandaag. We vroegen een passant om de weg. Die wilde ons wel de weg wijzen en reed mee. Hij stuurde Cor meteen een straat in en ja hoor:politie!! De politieman wilde Cor wel even wijzen op de fout die hij maakte. De Oekrainer kwam er zonder geldboete vanaf, maar moest wel een half uur de blaren op z’n tong praten,om hem zover te krijgen. Toen mocht Cor enige malen in de politieauto zitting nemen. Cor onderhandelde volop, maar zette te laag in. De politieman vond dat er 2 auto’s fout waren, dus dubbele boete. Cor kwam eraf met $50,00, maar had acuut een nieuwe vriend bij de Oekrainse politie. Leo had natuurlijk de middag van z’n leven: hij kwam niet meer bij van het lachen. Hij bestelde in de bar van het hotel meteen 4 grote bier en jawel BAVARIA.

Daarna een rondleiding door de stad van een mooie vriendin van Natasja en Leon Sweegers. Die had al een halve dag op ons zitten wachten en kwam speciaal uit Kiev over.

Samen wat lokaals genuttigd en nu zitten we in de bar van het hotel wat te drinken en dit verslag te dichten.

Tot zover verslag 2.

Bijgevoegd: o.a. Foto’s van de markt in Wraclow,Kerk in aanbouw(houten steigers!)

Dag 3: L’Viv-Vinitsya-Odessa

Verslag dag 3( L’Viv-Vinitsya-Odessa)

 We vertrokken vol goede moed uit L’Viv om 09;30 uur. We hadden geluk dat we op zondagmorgen reden op een 2-baans weg, want er waren nauwelijks vrachtwagens op de weg. Als die voor je zitten, kun je niet voorbij. Dat geldt ook voor de lokale bevolking, met hun tractoren en paardenwagens. We zagen veel ooievaarsnesten naast de weg. Links en rechts van de wegen uitgestrekte velden en hier en daar zeer drassig en nat. Veel typische kerkjes langs de route(zie foto).

Om 15:00 uur waren op de plaats van bestemming. Daar ter plekke ons te goed gedaan aan de plaatselijke kost(aardappelen met flink wat knoflook, lekkere salade en vis). Om 16: 30 uur de beslissing genomen om door te rijden naar UMAN. Dat is de verbindingsplaats op de route Kiev-Odessa. (In de 2e wereldoorlog versloeg hier Hitler de Russen(grote tankslag en luchtgevechten) en kon die opstomen naar Moskou)Al die tijd tweebaans tot aan Uman en toen kwamen we op een prachtige snelweg naar Odessa. Het was voor de 3e dag schitterend weer en dus maar doorrijden naar Odessa. Vanuit de auto, thuisbasis Veldhoven(Leon) gebeld en gevraagd of we een dag eerder over het appartement konden beschikken. Positief bericht ontvangen van de thuisbasis en Maria stond ons op te wachten om 22:00 uur. Daarna de stad in om nog wat te drinken en te eten. Om 02:30 doken we een ietswat muf appartement in om eens goed te slapen. Het was een lange dag met bijna 800 km in de wielen.

Dag 4: rustdag Odessa

Verslag dag 4:maandag 26 april 2010 (rustdag Odessa)

 We werden om 10:00 uur wakker. Leo had het erg benauwd de gehele nacht.Was al om 07;00 uur eruit om de stad te verkennen. Iedereen wilde zo snel mogelijk weg uit het benauwde appartement. Cor heeft nog even in de jacouzzi gelegen en is de rest op gaan zoeken in een of ander cafe. Daar een geruime tijd in de lentezon(25 C) op het terras gezeten.

Daarna zijn we de stad ingegaan om een mooi hotel te zoeken. Verder een geweldige lunch genomen in de warme lentezon. Leo is erg onder de indruk van de mooie Oekrainse dames(hoog blond, lange benen) en Hans heeft al verschillende aanzoeken voor een massage te pakken.

Het hotel wat we vonden, namelijk het Mozart Hotel (kamerprijs: $ 250,00 per kamer) was prachtig. Helaas buiten het budget. Toen hebben we daar een stadsmap gepakt en met de auto’s zijn we richting de kust gereden, omdat daar veel grote hotels zijn. We vonden een mooi hotel, namelijk Arcadia Plaza. Vanavond gaan we weer de stad in om eens goed te bloemetjes buiten te zetten. We kunnen immers morgenochtend uitslapen. Tot zover deze prachtige dag hier aan de Zwarte Zeekust.

Ons hotel in Odessa

Dag 5: Odessa-Mikolayev-Kherson-Melitiopol

Verslag Dag 5 (27 April 2010): Odessa-Mikolayev-Kherson-Melitiopol

 We moesten vanmorgen even wat uitslapen, want we hadden gisterenavond de bloemen echt goed buiten gezet.Om 10;30 uur hebben we officieel afscheid genomen van vriend Leo. We vermoeden dat hij wel een halve dag alleen achter kan blijven met al z’n opgedane vriendinnen.Ook de natuur in Odessa heeft flink wat indruk op Leo gemaakt. Hij vliegt morgenvroeg via Timusuara(Roemenie) naar Dusseldorf terug.Wij hadden gisterenavond vernomen dat wellicht de weg tussen Odessa en Mikolayev afgesloten gaat worden i.v.m. de zeer slechte staat van de weg. Na uit Odessa gemanoevreerd te zijn, hebben we een paar vrachtwagenchauffeurs om raad gevraagd. Die vertelden ons dat het wel te doen was met onze Landcruizers. Anders moesten we de beslisssing nemen om een paar honderd kilometer om te rijden, met 3 drukke steden op de route. We beslisten de gok te nemen. Nu dat hebben we geweten. Het leek wel of de weg over een lengte van 80 kilometer was gebombadeerd. Eigenlijk was er geen weg meer. Kuilen,kuilen, stof en nog eens stof. Over de 135 kilometer hebben we 4 uur gereden. Voor Cor een aanslag op z’n rug. Hij heeft halverwege  de route oefeningen gedaan .Om 15:00 uur waren we in Mikolayev. Eindelijk verbeterde de weg wat.en we zetten koers naar Kherson. Het is ongelooflijk hoeveel politiecontroles we in de Oekraine al hebben gehad. Voor elke stad/dorp wel een aan de ingang en ook weer een als we eruit rijden. Hans is gestopt met tellen hoeveel, want de teller stond al boven de 100!!!!!. Enfin de weg werd duidelijk beter na Kherson. Veel water links en rechts overgestoken , dat allemaal in de Zwarte Zee stroomt. Wel een prachtig gebied om doorheen te rijden. Na Kherson op weg maar Melitiopol, gigantische velden doorkruist, vol met gras, ingezaaide , granen, zonnebloemen, druivenranken en lijnzaad. Deze velden komen nu in bloei.(zie foto)

We reden 200 km. door een prachtig gebied. Om 20:00 uur reden we Melitiopol binnen. Dit is een havenstad aan de Zee van Azov. Nu zitten we in een hotel aan de komkommer en tomaten met brood en jawel een glas Stella Artois bier. We hebben een bord borsj en vlees van de barbecue besteld. Vanavond gaan we nog even de stad in. We hebben bijna 3000 km. gereden. Morgen gaan we wellicht de Russische grens over. Tot morgen

Dag 6, 28-04-2010: Termitiopol-Berdjansk-Mariopol-Taganrog-Rostov-na-Don

Verslag dag 6: 28-04-2010(Termitiopol-Berdjansk-Mariopol-Taganrog-Rostov-na-Don)

Vanmorgen, na een simpel ontbijt, zijn we vertrokken uit Termitiopol. De wegen waren vandaag goed. Redelijk snel bereikten we Berdjansk aan de Zee van Azov.De weg voerde ons door een eindeloos glooiend landschap, met links eindeloze velden(zie foto)

en rechts hier en daar een blik op de zee. Rond 14:00 uur bereikten we Mariopol. Een grote stad met veel zware industrie, dat we zagen en ruikten.(zie foto)

De schoorstenen braakten zwaar vervuilde rook(rode en zwarte)uit. Na deze stad hebben we een 25km. voor de grens , de wagens geparkeerd op een mooie strook gras, met mooi zicht op zee. Daar hebben we de eerste koffie gezet met onze 12V-220v omvormer in de auto. De koffie smaakte voortreffelijk. Na deze pauze reden we richting Russische grens.Daar aangekomen(15:00 uur) moesten we eerst uit de Oekraine en dan in Rusland. Dit zijn echt twee gescheiden grensposten.Wederom niet druk bij deze grenspost, dus waren we meteen aan de beurt. Het kostte ons 1,5 uur. Echt sneller kan niet!! En daar waren we blij mee.  Er werd naar de extra groene kaart gevraagd, waar Rusland op staat vermeld en Frans moest The Certificate of Authority tonen.(bewijs dat hij gerechtigd is deze wagen te rijden). Bij mij vroegen ze er niet naar. Bij de controle gaf ik de douanier een dikke sigaar en het ging verder soepel. Bij de Russische douane gaven we wat hollandse klompjes weg en dat deed wonderen. De man vulde onze papieren in en hielp voortreffelijk.We waren in Rusland. Direct na de grens werden we staande gehouden door de politie. De man begon in het Russisch van alles tegen me te vertellen, maar ik begreep er niets van. Hij zag dat en gaf de hoop op,m.a.w: rijdt maar door. Na een half uur werden we weer aangehouden. Toen moest Frans z’n rijbewijs laten zien. We mochten doorrijden. Rond 18;00 uur reden we Rostov-na-don in.Een oude stad met veel authentieke woningen en gebouwen in allerlei kleuren(zie foto). Een taxichauffeur gevraagd om voorop te rijden in deze grote stad  (1 ,1 miljoen inw.) We wilden naar het Pusjkinskaya Hotel. Dit ligt in de Pusjkinskaya (skaya=straat)met het standbeeld van Pusjkin(zie foto).

En zoals jullie allen weten; Pusjkin was een groot schrijver. Het hotel ligt midden in het centrum. Prima locatie uitgezocht door Theo! In een restaurant hebben we kennis gemaakt met vier schilders(zie foto) uit Rostov.

We zijn uitgenodigd om morgen om 12:00 uur in hun atelier te komen kijken naar hun werken. De foto’s die hun hebben genomen sturen ze naar mijn mailadres. Morgen(Dag 7) hebben we een extra rustdag in Rostov. Het ligt in de bedoeling om a.s. vrijdag(dag 8) naar Volgograd te rijden. Volgograd ligt aan de rivier de Wolga en is het voormalige Stalingrad. Tot zover dit verslag.

Dag 7 : Rustdag in Rostov-na Don

Verslag dag 7; 29 -04-2010; Rustdag in Rostov-na Don.

 Weer: 25 Graden celcius; onbewolkt.

Eten: Veel Komkommer ,tomaten, sla, peterselie en aardappelen(kortom veel groenten) Vlees: vnl gelardeerd met spek, gegrilled vlees van de barbecue; kwaliteit alles uitstekend.Overigens eten we tijdens het rijden nog steeds van de appels, peren, bananen en sinasappelen die we meekregen van het sleutelontbijt. Ook die kwaliteit was dus uitstekend!!!!

Wegen: In prima staat tot nu toe.

Vanmorgen zaten we om 10:00 uur aan het ontbijt. Even het e.e.a. doorgenomen m.b.t.de problemen die we ondervinden om foto’s door te sturen. De foto’s blijken van een te groot bestand te zijn en we kunnen deze niet comprimeren. Hedenmiddag heeft Hans een manier gevonden om ze te versturen via hotmail.com. Om 12:00 uur stond een van de ROSTOV-painters voor het hotel te wachten. We zijn door de mooie stad(veel parken) en over de wandelboulevard Pusjkinskaya, naar hun atelier gelopen. Daar zijn we over een vervaarlijk uitziende trap(zie foto ;Cor nog met schrik in de benen, denkend aan vorig jaar) naar boven geklauterd.

Daar aangekomen in een rommelig uitziend atelier vele schilderijen bewonderd.Volgens een kenner onder ons wellicht een nieuwe jonge van Gogh in spe ontdekt.

 

We hebben 4 schilderijen gekocht. De onderhandelingen waren taai maar oprecht. We betalen 25% aan en de schilderijen worden door hun per trein rond 10-06-2010 in Moskou aangeleverd. Vandaar transporteren we ze naar Riethoven. Nadat de deal was beklonken kwam er uiteraard wodka op tafel. Half bezopen zijn we uiteindelijk van de gevaarlijke trap naar beneden gekomen en weer de stad ingewandeld.Daar wat foto’s gemaakt van diverse standbeelden( Ralf :de seriemoordenaar niet gevonden!) en van de kathedraal van Rostov-na don (zie foto).

Kathedraal van Rostov

Na wat terrasjes gepikt te hebben zijn we op zoek gegaan naar de Thaise massage. Vele kilometers(rustdag!!) gelopen om die te vinden. Cor heeft de laatste tijd wat last van z’n linkerarm en wilde een goede massage erop loslaten. Wellicht heeft hij een kou gepakt door het open raam in de auto of zit er een zenuw knel i.v.m.opgedane stress.Nu even afwachten wat de reactie hiervan is op de spieren.Het is nu 21:45 uur(2 uur verschil met jullie daar in Nederland). Dus we gaan nu wat eten en daarna rusten, zodat we morgen op tijd weg zijn. Het kost ons ingeschat ongeveer 1-2 uur om uit deze stad te komen. We zetten morgen koers naar Volgograd. Alphons bedankt voor het boeken van het hotel voor a.s. zaterdag en zondag in Astrakhan aan de Kaspische Zee. We lazen dit op de website in het gastenboek. Wij vinden het erg leuk dat er zo veel en spontaan gereageerd wordt in het gastenboek. Wij lezen dit met veel plezier iedere dag. Groetjes en tot morgenavond.

Dag 8: Rostov-na Don-Volgograd 30-04-2010

Verslag Dag 8: Rostov-na Don-Volgograd 30-04-2010

 Weer: onbewolkt; 27 graden Celcius.

Wegen: In goede staat.

Eten: Voorgerecht: salade: Soep: Borsj; Hoofdgerecht: Shaslick(varkensvlees gekruid met rode uienringen). Kwaliteit: Uitstekend.

Nu even wat serieuzer zaken. Cor heeft al 4 avonden overwogen om naar huis te vliegen. Hij had erg veel last van z’n linkerarm. Hij heeft woensdagavond zijn C.O.A. (Cardioloog op afstand:Jan Hoogsteen)gebeld, wat te doen. Deze adviseerde wat paracetemoltabletten te nemen. Dit heeft Cor woensdagavond en donderdag overdag gedaan. Hij vertelde ook dat het wellicht een kou kon zijn, als je met een open raam hebt gereden. Dan zou een goede massage op z’n plaats zijn.Welnu Cor heeft gisterenavond deze raad opgevolgd en een Thaise massage ondergaan(2 uur!!) Het is een F.B.P.M geworden. Dit betekent voor ingewijden: Full Boddy Power Massage. Welnu vanmorgen nog niet zo’n opgewekte Cor gezien. Het heeft zondermeer effect gehad. De pijn is in z’n arm weg!!!!

Opgewekt zijn we vertrokken om 10;00 uur uit Rostov-na don. We zijn door een ontzettend mooi landschap gereden. Wat is het toch mooi , met een stralende zon door zo’n landschap te rijden, met vol muziek uit de auto van Guns & Rosens, Byrds, Golden Earring(Another 45 miles), U2,Led zeppelin, etc. Na de ooievaarkolonies in de Oekraine, nu veel kraaienkolonies in Rusland. Volgens Hans zijn de man/vrouw kraaien veel trouwer aan elkaar als wij mensen. Ook vandaag weer twee keer aangehouden door de politie. De klompjes deden hier ook weer goed z’n werk. Ze waren vriendelijk vandaag voor ons. Wel 6 politieblokkades gehad deze dag. Vlak voor Volgograd, het voormalige Stalingrad,  stroomd de rivier de Don samen met een andere rivier. Een prachtig gezicht.

Na 6 uur rijden hadden we Volgograd in zicht. Onderweg een groot monument van de grote tankslag en airbattle gezien. Hier is in de 2ewereldoorlog zwaar gevochten!! Volgograd is een van de langgerekste steden in Europa. Ook hier bouwen de Russen, Koeweitachtige wolkenkrabbers.(zie Foto).

De stad is ook hier vol met monumenten. Morgenvroeg is overal in de Russische steden de 1 mei herdenking. Dan marcheren de oudstrijders door de straten en worden ze geeerd. Zo ook morgenvroeg hier in Volgograd. Dus we zijn erbij.we zijn vanavond uiteraard naar de rivier de Wolga gewandeld. Daar geruime tijd langs de oevers van deze brede rivier(1-1,5km) gewandeld. Daarna de stad in gegaan om te eten.Terecht gekomen in een disco-restaurant(CCCP). Veel plezier gehad, en Hans heeft voor het eerst gedanst. Frans heeft ingegrepen voordat Hans te moe werd.Morgen vroeg naar Astrakhan. Dus tot morgen.

Dag 9; zaterdag 01-05-2010; Volgograd-Astrakhan

Verslag dag 9; zaterdag 01-05-2010; Volgograd-Astrakhan.

 Weer; onbewolkt  25 graden Celcius.

Eten; groenten/veel vlees; goede kwaliteit. Ook het bier is prima.

Aantal gereden km.: 4100 km.

Wegen: In goede staat.

Vanmorgen geen tijd gehad om het oudstrijders het defile af te nemen. We hebben het gedelegeerd.

Gisterenavond toch nog goed uitgeweest in een disco-restaurant en daarna naar de Calypso club. Om 03.00 uur het bed in.

Vanochtend om 09;00 uur ontbijt. Om 10:00 uur starten we de auto’s en reden we  in zuidwaartse richting de stad uit. Het centrum was afgesloten i.v.m. de 1 mei festiviteiten.

Volgograd is zoals eerder vermeld een zeer langgerekte stad aan de Wolga. Als je dan denkt de stad uitendelijk uit te zijn dan volgt er nog een uitgestrekt gebied met industrie, in dit geval een petrochemische plant van Lukoil. Na de bebouwing gaat het landschap over in een uitgestrekte steppe. Zo ver als je kunt kijken steppegras met alsmaar aan de linkerzijde de Wolga.Tussendoor her en der dorpen die aan de harde weg liggen. In de dorpjes zijn het allemaal zandwegen. In het steppegras grazen hier en daar kuddes schapen.(zie foto)

Na 3 uur rijden gaan we van de harde weg af en rijden een zandvlakte in. Na een paar minuten staan we in het gras, vol met prachtige lichtgroene bomen aan de oever van de Wolga.(zie foto)

Er drijft van alles in het water, dat afgevoerd wordt naar de Kaspische zee. Daar aan de oever onze koffie gezet en even heerlijk in de zon gezeten. Er zijn altijd mensen in de buurt die de route op de auto’s interessant vinden. Ook rijden veel mensen ons al toeterend voorbij met de duimen omhoog. Leuk om dit zo te ervaren. De meeste mensen reageren zeer enthousiast op onze activiteit. We merken dat het in de auto steeds warmer wordt. Na honderden kilometers weer wat politiecontroles, waar we wel wat ziek van worden, maar ja dat is dan ook alles. 100km. voor Astrakhan hebben we ineens de eerste kamelen op de weg. Ze zitten nog goed in de wintervacht.(zie foto)

Ook krijgen we telefonisch de melding binnen dat “The eagle has landed”. Dit betekent dat Alphons Wijnen is gearriveerd in Astrakhan. Hij heeft al kwartier gemaakt in het Azimuth Hotel. Het hotel ligt midden in het centrum, aan de boulevaard. Alphons wachtte ons op en een hartelijke begroeting viel ons ten deel compleet met bier, kippebilletjes en koude frites. We hebben ingecheckt en vervolgens zijn we over de boulevard, langs de Wolga, het centrum ingelopen. Na enige tijd doemde het Kremlin op. Ja U leest het goed, hier hebben ze ook een Kremlin.(Kremlin is russisch voor vesting) Een prachtig  stuk cultuur hier in dit afgelegen gebied(zie foto)

We hebben uit KGB-kring vernomen dat Alphons morgen ons gaat verassen. Hij heeft een boot geregeld en we gaan vissen op de Wolga. De gevangen vis wordt voor ons op de boot schoongemaakt en op de barbecue gelegd. Het zal wel vissen worden in troebel water, vrees ik. Maar ja je weet het nooit met die Alphons. Hij zou ons ook echt kunnen verassen!!!! Ik heb wel om een massage gevraagd, daar ik wat te euforisch heb gereageerd gisteren. Enfin, we wachten af wat de dag ons morgen zal brengen. Vanavond gaan we 1 mei vieren, wij zijn namelijk allen harde werkers uit de Lage Landen.Glory to Labor!!

Dag 10; 02-05-2010; Rustdag in Astrakhan

Verslag dag 10; 02-05-2010; Rustdag in Astrakhan.

Weer; Stapelwolken;26 graden Celcius

Eten: Groenten vooraf, sjaslickvlees(varkensvlees)gisterenavond.

Wegen: In goede staat.

Aantal gereden km.: 4100 km.

Wat een avond!!!We wandelden de boulevaard op en zijn letterlijk het schip ingegaan!!!

Er lag een boot voor anker(vaste aanlegplaats) en wij naar binnen. De discoklanken kwamen ons al tegemoet.Eerst dachten neen, niet weer, maar we kwamen onder op het dek een complete bierfabriek tegen(zie foto).

Grote brouwketels compleet met leidingen etc. De leidingen liepen naar het bovendek. Boven op het dek aangekomen kwamen we in een groot restaurant, waarbij elke tafel een eigen biertap had. De dansvloer was van doorzichtig materiaal, zodat je bovenop de brouwketels keek.En zeer goede muziek. Het verbaast ons dat “ Venus” van Schocking Blue nog steeds zo’n grote hit is hier in Russia. Alle jeugd kent de tekst en zingt uit volle borst mee.

Wij hebben daar heerlijk gegeten en we waren Hans al snel kwijt. Na wat gezoek stond hij al op de dansvloer. Ook Alphons danste volop mee, zodat ik niet achter kon blijven. Ik denk goed voor m’n arm, want het zit nog steeds goed vast. De diagnose luid; zware verkoudheid opgelopen en het zitgoed vast. Dus ik denk: Goed bewegen en in het zweet dansen.Frans lette op onze spullen en wij hebben 4 uur gedanst. Hans ging goed uit z’n dak en ik moet zeggen, hij is nog erg beweeglijk op z’n 54e.Om 01.00 uur zijn we alles bij elkaar gaan zoeken en we hadden een kleine 10 liter bier vertapt. Kon je mooi aflezen op een digitale teller. Toen naar het hotel. Daar nog wat slaapmutsen(wodka) genomen en om 01;30 uur onder de lakens.

De rustdag zou aanvangen om 09:00 uur en dit zou allemaal voor rekening Alphons zijn.  Wij, Frans, Hans en ondergetekende, de rest van het team dus, danken hem hier alvast voor. Klokslag om 09;00 uur stond er vanmorgen een schone blonde jongedame te wachten met auto, om ons 25 km buiten Astrakhan naar een dacha(Russisch centerparcs) te brengen. De auto had veel geleden, want als we zachtjes reden schokte hij nogal van links naar rechts(slag in de as). Maar bij een volle snelhied merkte je het niet. Daar aangekomen stond er een ontbijt voor ons klaar. Pannekoeken met zure room en koffie. Ik heb om jam gevraagd en er kwam a la minute eigengemaakte jam op tafel.Het smaakte weer voortreffelijk. Frans had de nodige opstartproblemen na de heftige avond. Hij had er twee teveel genomen zij hij.Na het ontbijt  lag er een boot voor ons klaar om te gaan vissen op de Wolga. Wij hebben genoten van de prachtige natuur. De Wolga stroomt hier een deltagebied in, dat zo groot is als Nederland!! Prachtig water overal met eilanden vol met wilde paarden. We hebben gevist van 11;00 uur tot 15;00 uur. (zie foto)

Ik denk dat we wel 100 vissen vingen. De grote vissen  gingen in een fuik, een soort kooi die onder water de vissen gevangen hield en de kleintjes gooiden we terug. Cor hielp twee hengels naar de kloten maar hengelde  veel vissen binnen.  Alphons ving de grootste. Hij had nog nooit gevist(naar vissen).

Toen hij de grootste had gevangen, vond ie het wel welletjes. Cor ving er soms wel drie tegelijk die hij dan op de buik van de slapende Alphons gooide. Alphons gilde het uit,. Want hij vond die glibberige beesten maar niets. Wel heeft ie geleerd de vis van de weerhaken te halen.Toen we wilden wegvaren ontdekten we dat de helft van de gevangen vis was ontkomen uit de fuik(ondeugdelijk russisch materiaal!). Toen nog maar wat doorgevist. Toen we terugkwamen hadden de dames een geweldige culinaire lunch voor ons klaarstaan. Een complete vis (ucha)in de soep met wortel en gekookte aardappelen erin.(zie foto)

Toen nog een gebakken vis erachteraan. Het was geweldig lekker. Toen hadden de dames 4 ligstoelen aan de oever van de rivier klaar staan. Daar hebben we tot 19:00 in de zon geluierd met wat wodka en bier. (zie foto)

Toen kwam de grootste verassing. Er stond avondeten klaar :gebakken aardappelen met vlees en natuurlijk de nooit ontbrekende groenteschaal met komkommer, augurken, tomaten, peterselie, etc.

Daarna moesten we in een banya. Dat is een russisch badhuis. De dames hadden een russische masseur voor Cor en de rest opgetrommeld. Ene vent met van die grote handen. Wij hadden liever iets kleinere handen gehad. Maar goed je mag een gegeven paard niet in de bek kijken.Nou het badhuis was bloedheet. Het was een soort sauna, waar een grote kerel met wat bladeren voor een oven stond te zwaaien. Hij verspreidde de stoom, die uit de oven kwam, nadat hij daar elke keer water op had gegooid. Na telkens 10 minuten was je zo heet geworden dat je een koud zwembad in moest om af te koelen. Om 00;00 uur waren we weer in het hotel. Tjonge dat was een enerverende dag met een echt hoogtepunt. Die rustdagen blijken steeds meer kracht te kosten. Nu zijn we het verhaal van deze dag aan het uitwerken en dat sturen we dan met de foto’s naar onze Gijs, die het gebeuren keurig op de site zet. Gijs onze complimenten. Wij  lezen ook met veel plezier het gastenboek. Nu nog wat wodka’s en naar bed. Morgenvroeg moeten we om 06;00 uur op en moeten we om 07;00 uur rijden. We gaan dan 75km.richting zuiden naar de Kazachstaanse grens. Volgens insiders hier kost het veel tijd om de grens te passeren. Daarna een lange tocht naar de eerste stad in Kazachstan, namelijk Atyrau. Daar bezoeken we een kennis van Frans. De man heeft ons uitgenodigd in zijn huis met zwembad. Maar eigenlijk willen we verder komen, anders wordt het dinsdag wellicht een stad te ver. Mensen we gaan een heftige week tegemoet. Nu komt het echte werk. Tot morgen!!!

Dag 11: 03-05-2010; Astrakhan(Russia)- Atyrau(Kazachstan

Verslag dag 11: 03-05-2010; Astrakhan(Russia)- Atyrau(Kazachstan)

 Weer: onbewolkt; 27 graden celcius.

Wegen: Matige staat. Het hobbelt en schudt enorm. Ook overal weer diepe gaten in de weg.

Eten. Als vorige dagen: Uitstekend

Aantal gereden km’s; 4600 km.

Om 06:00 uur eruit. Om 07:15 reden we weg uit Astrakhan. Ditmaal oostwaarts de stad uit. Al snel reden we over diverse bruggen de rivierdelta uit. Plotseling doemt er een pontonbrug voor ons op(zie foto).

Die hadden we nog geen gehad. Geleidelijk aan worden de steppe steeds onafzienbaarder en gaat de groene kleur over in zandkleur. Na 80 km staan we voor de grens. Deze douaneformaliteiten zijn een kweliing voor de westerse mens. Alles gaat op z’n elf en dertigste en met pen en potlood. We kwamen redelijk snel door de russische douane.(1,5 uur).

Daarna kwam de Kazaakse grens. Dit kostte ons ook nog eens 1,5 uur. We moesten 7 loketten langs. De laatste was een loket om een verzekering af te sluiten voor de auto’s. De groene kaart dekt dit niet af. En je moet wel zorgen dat dat in orde is, daar alle lokale politiecontroles vrgaen naar de groene kaart. Dat we steeds meer in een afgelegen oord terechtkomen is wel duidelijk. Na de grens belanden we in een zandstorm. We zaten compleet onder het zand. Daarna een oneindige weg ,met hier en daar koeien(zie foto), wilde paarden en kamelen op de weg. Het is echt uitkijken!!Wat ook erg opvalt zijn de talloze kerkhoven langs de route. Soms zijn het complete bouwwerken en lijken het wel massagraven(zie foto).

De klok hebben we weer 1 uur vooruitgezet.( nu 3 uur verschil)Na 3 uur rijden door onafzienbare steppen , met hier en daar opgedroogd zout(zie foto),

bereikten we Atyrau. Dit is het centrum van de oliebusiness. Dit is ook wel te zien aan de nieuwe gebouwen. Volgens onze roadmap moesten we naar Qulsary(225km), om daar te overnachten. In de auto , via het kantoor van Alphons, hadden we al 2 double rooms geboekt. In Atyrau hadden we een afspraak met een vriend van Frans:Danny.  Die wachtte op ons in het Renaissance Hotel. Daar aangekomen vertelde hij dat het beter en veiliger was om hier te overnachten. Daarom de beslissing genomen om hier te blijven en morgen in een ruk naar Aktau aan de Kaspische zee te rijden. Dit betekent wel door de woestijn 10 uur rijden. We tanken morgen alles vol, ook de reservetanks. Voor degenen die ons een beetje willen volgen kunnen op Google Earth kijken waar het e.e.a. ligt. Je kunt er zelfs de weg zien liggen.(Het programma is gratis te downloaden)We hebben onze intrek genomen in het luxe Renaissance Hotel en de doublerooms in Qulsary afgemeldt. Inmiddels hebben Alphons en ik gezwommen in het prachtige inpandige zwembad. Ik heb weer in een stoomhok gezeten. Men noemt dat hier het”helehok’. Ook nogmaals een massage ondergaan voor m’n linkerarm, die maar niet beter wordt. Na dit getypt te hebben gaan we wat eten in het hotelrestaurant. Daarna nog wat drinken en te bed. Morgen wacht ons een zware dag(route).

Dag 12: 04-05-2010; Atyrau-Aktau

Verslag dag 12: 04-05-2010; Atyrau-Aktau.

 Weer; 1e helft van de dag onbewolkt: 2e helft licht bewolkt; 25 graden Celcius.

Eten: Brood en chips: goed.

Wegen: De 1e 400 km waren perfect de laatste 500 waren in een woord K*T

Aantal gereden km: 5550 km.

“LIEVE HEER VERGEEF HET HUN, WANT ZE WETEN NIET WAAR ZE MEE BEZIG ZIJN.”.

Dit zei ons iemand een dezer dagen. Nou verdomme het was een klote dag.Vanmorgen om 08;00 uur in de auto.We stapten er om 22:00 uur uit!!!Een half uur pauze gehad.13,5 uur gereden en hoe. Lieve god wij wisten niet dat er nog oorden waren op de wereld, waar mensen naar toe rijden, maar dat er geen weg naartoe ligt. Verdomme ze hebben hier een hoop geld maar wegen aanleggen homaar.We hebben 6 uur constant off road gereden. Niets dan kuilen ,kuilen, stof en nog eens stof Er leek geen eind aan te komen.

Zo gezegd de eerste 400 km waren prima. Na 200 km waren we in Qulsary., de overnachtingsplaats van afgelopen nacht eigenlijk.Daarna naar Beyneu, nog eens 200km prima nieuwe weg. Veel geiten, kamelen en dromedarissen op de weg. Onafzienbare steppen en nog eens steppen. Er staat nauwelijks nog gras voor het vee. Veel grote plassen, met water in de winter, zijn al drooggevallen en slaan volledig wit uit van het zout.(zie foto)

Na Beyneu begon de ellende. Honderden kilometers onafzienbare steppen en een weg die geen weg meer was. Het gevolg is dat al die vrachtwagens die toch die afstand naar Aktau rijden, allerlei off road wegen naast de hoofdweg rijden, in het droge zand. Je ziet soms nauwelijks waar je rijdt.(zie foto’s)

Het was echt afzien. Na de nodige uren begin je sjagarijnig te worden en is het niet leuk meer. Het was in een woord een shitmiddag! Na 350 km ellende kwamen we een benzinepomp tegen uit het jaar nul.(zie foto)

Er kwam tot onze grote vreugde diesel uit, want we waren er doorheen. Onderweg reden we een vrachtwagen voorbij die wat vee was verloren. Het gevolg was een dode koe op de weg(zie foto)

Om 21:00 uur begon het al te schemeren. De ondergaande zon was een prachtig gezicht(zie foto)

De laatste 100 km  waren wel prachtig om te zien. We reden door een bergachtig landschap(zie foto). We hielden in volle vaart een Kazak aan en die stopte voor ons. Hij gaf ons een hand en wij vroegen hem de weg, daar we er niet zeker meer van waren of we nog wel op koers lagen naar Aktau. De vrouw van de man onderscheiden met een klompje en hij zou ons wel naar Aktau rijden , naar het Grand nur Plaza Hotel. Danny had dat gisterenavond voor ons geboekt en op zijn kosten!!! Bij het binnenrijden van de stad hied voor het eerst in Kazachstan de politie ons aan. Cor meldde direct dat hij uit Holland kwam en naar China onderweg was, voordat de politie naar papieren kon vragen. De verbaasde man kreeg meteen een onderscheiding in de vorm van een klompje en hij lachtte maar. Hij vroeg niet meer naar papieren of zo, maar wuifde vriendelijk dat we door konden rijden. Ook onze Kazaakse gids was gestopt om eventueel te helpen. Geweldig dat zo’n mensen er nog rond lopen en ons zo behulpzaam zijn.Het grand Nur Plaza Hotel blijkt een geweldig groot en luxe hotel te zijn. De kamers die geboekt zijn complete suites. Elke kamer heeft 2 grote bedden en een prachtige badkamer. Dit gaat vanavond goedkomen. Morgen weer vroeg eruit , want er staat weer een megaetappe op het menu naar Turkmenbashi in Turkmenistan. We rijden ongeveer 300 km naar de grens en daar staat, als Leon het tenminste goed geregeld heeft, een Turkmeense gids, Angela te wachten. We rijden morgen volledig naast het water van de Kaspische zee. We rijden dan echt honderden kilometers langs de kust.Tot morgen.

Dag 13: 05-05-2010: Aktau(Kazachstan)-Turkmenbashi(Turkmenistan)

Verslag dag 13: 05-05-2010: Aktau(Kazachstan)-Turkmenbashi(Turkmenistan)

 Weer: bewolkt; 22 Graden celcius.

Eten: uitstekend

Wegen; Bar en bar slecht.

Aantal gereden km’s: 5940 km.

 

It was a highway to hell!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Mensen, het was wederom een groot drama. Wij hebben nog nooit zo’n slechte weg gehad. We vertrokken vanmorgen om 08;30 uur. Eerst hebben we de reservetanks volgedaan en ook de wagens afgetankt. We wilden niet nog een keer verrast worden, door alsmaar geen benzinepomp te zien. Dit is redelijk frusterend, als je niet weet waar je aantoe bent. Het eerste gedeelte van de kleine 600 km ging redelijk goed met eeen goede weg. We reden door een prachtig lanschap met behoorlijke heuvels. We kwamen op het punt, dat het laagst gelegen punt onder zeeniveau wordt genoemd ter wereld, namelijk – 132 meter.(zie foto)

Toen we het dorp Zanghozen voorbij waren, reden we dicht langs de zee. Een prachtig landschap doorkruiste we, totdat de weg wederom ophield. Hetzelfde gesodemieter begon zoals gisterenWeemeer dan 100 km. off road. Dat schiet echt niet op.Om 14;00 uur arriveerden we aan de grens. Een godvergeten plaats.

Aan de Kazaakse kant was het een grote puinhoop. Ze lieten ons daar wachten tot 15:00 uur. Toen verscheen er een man op leeftijd en hij nam de brieven van de wagens in.(Het uitvoerbewijs). Een hond verscheen en die besnuffelde de wagens. Alles was goed, we konden door. 1 km. door woestijn zand naar de Turkmeense grensposten. Dat zag er allemaal netjes uit, maar de paparassen en de formaliteiten daar invullen was een ramp. Alphons mocht er niet in , omdat Leon hem niet had aangemeldt. Goddank dat onze gids, Angela, een Armeense vrouw met een legerofficier aanwezig was, anders had Alphons en ook wij, rechtsomkeer kunnen maken.Uiteindelijk om 17;30 uur, na een grondige controle van de wagens(de klompjes, werkten weer) konden we vertrekken. We waren in Turkmenistan. Toen begonnen we aan 5 uur diepe ellende. We reden 2 uur door pure woestijn.Goddank reden we over een militair pad en dat was 100 km korter volgens de gids. Na een verlopen dorp kwam er een weg met betonnen platen. Allerlei smerige giffabrieken reden we voorbij.

Het water daar kleurde alle kleuren en hier en daar stonk het verschrikkelijk. Het begon donker te worden en aan de ellendige weg ,vol diep kuilen,leek geen einde te komen. Soms waren er ook prachtige vergezichten(zie foto’s)

Eindelijk doemde er lichten op in de verte. Turkmenbashi reden we om 22:30 uur binnen. Het Turkmenbashihotel is uiteindelijk prachtig en zeer luxe. Uiteindelijk zijn we allemaal doodop.

Het waren twee zware dagen en we rijden voor geen goud deze weg meer. Dit was once in a lifetime.We denken dat we de 2 zwaartse dagen van de trip nu achter de rug hebben. Turkmenbashi ligt bijna op het meest zuidelijke punt van onze reis. Morgen naar Asgebath. We kijken uit naar een vrije dag. De gids, Angela is een leuke vrouw(zie foto), die nu met ons zit te praten, terwijl wij een pilsje drinken en wachten op ons eten.Tot morgen.

Dag 14; 06-05-2010; Turkmenbashi-Ashgabat(Turkmenistan

Verslag dag 14; 06-05-2010; Turkmenbashi-Ashgabat(Turkmenistan).

 Weer: bewolkt; 22 graden Celcius.

Wegen: matig tot zeer slecht; 100km voor Ashgabat 3-baans autobaan(uitstekend).

Eten: koffie, boekweit met tomatensaus en manty(groot uitgevallen soort ravioli(deegkussentjes gevuld met gehakt): Prima gegeten.

Aantal gereden km’s:6500 km.

 

We hebben onszelf gefeliciteerd met het behalen van de helft van de km. We zitten op de helft van de trip.We hijgen nog na van de afgelopen 2 dagen. Achteraf horen we dat er nooit iemand over die grens komt omdat dat nagenoeg onmogelijk is. Alleen vrachtwagens die niet anders kunnen. Nou dat weten we nu ook weer. Na het uitchecken van het hotel controleren we iedere morgen de staat van de wagens.Tot onze schrik merkten we dat bij het draaien van het stuur van een van de wagens deze nogal wat veel herrie maakte. Het bleek de hydraulische pomp van de stuurbekrachtiging te zijn.De chauffeur van  onze gids zou het e.e.a. regelen, tijdens de rustdag in Ashgabat, tenminste als we dit zouden halen.We zijn in Turkmenbashi, de grootste havenplaats van het land, om 09:30 uur weggereden. De gids, Angela, was keurig op tijd bij het hotel en reed voorop met de chauffeur. De eerste 100 km was prima weg.

 

Toen begon de ellende weer. Kuilen,bulten, gaten en nogeens van hetzelfde. Het ergste is als je zo’n groot gat niet kunt ontwijken. Dan schudt en trilt de wagen dat het lieve lust is. Alles trilt los en zelf wordt je van links naar rechts geschud.

Nu stop ik met klagen want we vergeten dat we door een prachtig landschap rijden. Rechts doemen enorme bergen op en links zien we alleen maar woestijn.Dit blijft gedurende  de gehele dag.De bergen worden steeds massiever en bereiken hoogten van meer dan 2000 mtr. Links veel geel zand en steeds groepjes dromedarissen en kuddes  geiten. Wel hebben we  vandaag over ruim 500 km zeker 15 politie controles gezien. We zijn maar 2 keer aangehouden en dan doet onze gids het woord en dan kunnen we zonder onze papieren te laten zien weer verder. Rond 14;00 uur stopten we bij een restaurant. Daar ontmoetten we een limburgs echtpaar die hier 2 weken rondtrekken. De vrouw had duidelijk de broek aan. Kabouter Plop had niets in te brengen. We mochten een kijkje in de keuken van het restaurant nemen omdat Alphons had verteld dat ik een Hollandse meesterkok was. Ik mocht daarna in alle pruttelende potten en pannen kijken. De eigenaresse van de tent kreeg van ons een onderscheiding(klompjes-zie foto)

die door Alphons officieel werd opgespeld.Door deze situatie was het gezin dermate onder de indruk dat we meegenomen werden achter hun huis en (zie Foto) daar werden wat foto’s genomen in een echte Turkmeense yurt.

 

Toen weer snel de wagens in en de laatste km’s naar Ashgabat.Voordat we Ashgabat binen mogen rijden MOETEN de wagens gewassen worden. Dit is een uitdrukkelijke wens van de presiden. Anders krijgen we problemen met de lokale politie. We rijden een wasstraat binnen(de hoge druk reiniger ging natuurlijk kapot en ze moesten met de hand de rest verder doen) en  ze waren daar 2 uur bezig met het wassen van onze wagens. Ze blonken nu aan alle kanten en we konden nu echt Ashgabat binnen rijden.Daar kwamen we om 20:00 uur aan .Prachtige waterfonteinen onthaalden ons bij de binnenkomst van de stad. We hebben onze intrek genomen in het imposante Al Aktyn Hotel. De wagens mochten we op een prominente plaats voor aan de ingang van het hotel parkeren.Toen de stad ingegaan. Echter de Biergarten was gesloten. Een Turkmeen met een aftandse Volga(Russische makelij) bracht ons naar een restaurant waar ik dit verhaal zit te typen, terwijl we tussendoor bier en wodka drinken.Alles wat we bestelden kwam niet op tafel, maar wel dingen die we niet hadden besteld.. Alphons lult honderuit in het russisch met het bedienend personeel en alle wordt weer weggehaald en nieuw spul komt weer op tafel. Het keukenpersoneel is helemaal gestrest door ons. Alphons wordt echt kwaad in het russisch en wij worden er een beetje stil van.Tsjonge, dat is voor ons wel een uitkomst al die dagen met zo’n vent erbij. Er volgen excuses en de nodige wodka van de eigenaar van de tent. Nou ik stop nu met het verhaal. Morgen krijgen we een rondleiding door de stad van Angela. Dit wordt mooi, want Ashgabat barst van de mooie gebouwen. Mausoleum, fonteinen, de grootste moskee van de wereld, alles in het teken van de grote president hier. Tot morgen.

Dag 15: 07-05-2010:Rustdag in Ashgabat

Verslag 15: 07-05-2010:Rustdag in Ashgabat.

Weer: Bewolkt: 20 graden Celcius.

Eten: Groenten vooraf(tomaat,komkommer,uiensprietjes(!),peterselie), daarna kip met aardappelpuree.

Wegen: vandaag niet gereden.

Aantal gereden km’s: 6500 km.

Vandaag hadden we een rustdag. Dat was hard nodig. Allen zijn doodop. Vanmorgen om 11:00 met een busje en de gids de stad gaan bezichtigen. Ongelooflijke gebouwen. Een en al pracht en praal. Hier zie je dat de olie en gasdollars geinvesteerd worden in allemaal nieuwe ministeries,ziekenhuizen, universiteiten, bibliotheken,bankgebouwen,musea,etc,etc.

The Arch of Nutrality is een zeer in het oog springend gebouw. De hoogte is 117 mtr. We zijn er boven in geweest. Je gaat met eenlift over een van de poten naar het middelste stuk, daarna weer met een lift naar een panoramadek. Een schitterend overzicht van de stad valt je ten deel. Je ziet dan ook verschillende regeringsgebouwen, waar volop aan gebouwd word.Wat opvalt is dat de stad zeer groen en schoon is. Een oase in een land dat 80% bestaat uit woestijn. Je ziet ook geen reclameuitingen in de stad. Wel overal foto’s en standbeelden van de 1e voormalige president(gestorven in 2006) en huidige presidentt.We zijn ook buiten de stad gegaan voor een bezoek aan de gouden moskee. Hier kunnen 20.000 mensen in. Een prachtig bouwwerk, gebouwd door de Franse onderneming Bouygues.

Er wordt hier veel door Franse,Turkse en in veel mindere mate Chinese bedrijven gebouwd. Daarna zijn we buiten de stad naar een Health-gebied gereden. Hier heeft de president in de groene bergen wandelpaden aangelegd(Paden met veel trappen) Hier kun je als het ware trimmen! Een pad is 28 km lang!! Een ander pad is 8 km. lang. Het was tijdens het bewind van de 1e president een verplichting dat de overheidsdienaren elke dag om 05:00 uur moesten gaan trimmen. Goed voor de gezondheid. Ook mag je hier niet roken op straat. Het zou een goede woonplek voor Leon zijn. Je ziet hier allerlei ongelooflijke uitersten. De grootste moskee van Centraal Azie, de grootste vlag, het grootste tapijt(ligt in de moskee),het langste wandelpad,etc,etc,.Er worden veel residentiele complexen gebouwd, met hierin appartemeneten voor overheidsfunctionarrissen. Zo’n appartement kost slechts 500 dollar huur per maand. Voor de vergelijking, in Moskou kost zo iets; 5000 dollar huur per maand. Nu is het 15:00 uur en een paar van ons gaan even wat rusten(pitten).Ze zitten er duidelijk doorheen.Morgen ontvangen we Theo en Peter en neemt Alphons afscheid van ons. Het is hem zwaar gevallen omdat hij wellicht het moeilijkste gedeelte (hopen wij) van de trip heeft meegemaakt. We worden door de gids Angela nog steeds aangemerkt als “Heroes”, omdat we over Bekdash het land zijn binnengereden. Niemand deed dit eerder. Zoals gezegd vliegen Theo en Peter om 05;15 uur in en worden door Angela opgewacht. Ze krijgen een korte rondrit door de stad als wij nog liggen te slapen. Dan moeten zij ook worden geregisteerd. Daar het kantoor hiervoor pas om 09:00 uur open is, kunnen we pas om 10:30 uur vertrekken uit Ashgabat naar Mary(350km). Tot morgen.

Dag 16 Ashgabat-Mary

 Verslag 16: 08-05-2010: Ashgabat-Mary.

Weer: Onbewolkt: 28 graden Celcius.

Eten: Lekkere vis vers gevangen uit stuwmeer bij Mary.

Wegen:Niet best.

Aantal gereden km’s: 6900 km.

Vandaag zijn Peter en Theo om 05:30 gearriveerd in Ashgabat. Zij hebben ’s-ochtends al een tourtocht gehad door Ashgabat verzorgd door gids Angela. Ook zij hebben al het pracht en praal van Ashgabat aanschouwd(zie foto). Hetgeen in schril contrast staat met het leven net buiten deze hoofdstad.

Om 07.00 uur kwamen zij aan in het hotel. Hier hebben we samen geluchd. Daarna hebben we afscheid genomen van Alphons die het team hier gaat verlaten(zie foto). Om 11.00 zijn we vertrokken richting Mary.

Vandaag hebben we 380 km gereden. De weg was niet best.

Hier een impressie van chauffeur Cor-Laden(zie foto)

Nadat we de mooie bergketen op de grens met Iran uit het oog verloren kregen een wat eentonig beeld van de woestijn. Het landschap wordt het gedomineerd door zand en struiken. Hier kregen we een demonstratie Dakar rijden van de chauffeur van onze gids.

70 km voor Mary hebben we een heerlijke vis gegeten een restaurant aan het water.

Hier kreeg Cor plots last van zijn darmen. Hij kreeg spontane verschijnselen van een hevige buikgriep.

We hebben hem meteen aan de norit gezet. Na een half uur is hij weer redelijk bekomen. Om 18.30 uur zijn we aangekomen in Mary. Cor heeft eerst wat bijgeslapen. Voor Peter en Theo zal het licht ook vrij vroeg uitgaan. Zij hebben afgelopen nacht namelijk alleen gereisd en niet geslapen.

Aangekomen bij het hotel zijn bij de auto van Leon 2 nieuwe schokbrekers gemonteerd. Frans en Hans reden namelijk als een goed geveerde kinderwagen.

Dag 17:Mary (Turkmenistan)-Buchara(Uzbekistan)

 

Verslag 17: 09-05-2010: Mary Turkmenistan)-Buchara(Uzbekistan)

Weer:  Warm 30 graden Celcius.

Eten: Tomaat/ui salade vooraf, Borsj-soep daarna, Uzbeekse spaghettie en ter afsluiting diverse brochettes met vlees op het Lyab-i-house plein.

Wegen: Prima

Aantal gereden km’s: 7300 km.

 

Gisterenavond zijn we lekker gaan eten in het restaurant. Cor heeft na twee wodka’s met zout en kamelenmelk, zou goed zijn voor zijn maag, de chauffeur gevraagd om hem naar het hotel te rijden. Nog steeds doodziek maar naar bed. Vanmorgen bleek ik niet de enigste. De heren hadden iets te veel wodka besteld. Hans was nog een fontein in bed, Peter vonden we met z’n kleren aan in bed(zie foto;hij was onderweg naar het hotel) en die heeft vandaag niets meer van de woestijn gezien.(zie foto) Na het zuidelijkste punt van onze reis, Dusak, gisteren te hebben gepasseerd, zijn we via Mary, vanmorgen richting noorden gereden, naar de grens van Uzbekistan.Dwars door de woestijn, waarbij de 4 wheel drive goed van pas kwam. Aangekomen bij de grens, namen we afscheid van onze gid, Angela, en we gingen alleen verder. De grensformaliteiten vergden op deze zondag 1,5 uur. Zeer snel dus, maar we waren ook de enige. Dit viel dus 100% mee. Op naar de stad Buchara. Daar liet Theo zich gelden als een prima hotelzoeker. Hij selecteerde een hotel precies midden in het centrum op het Lyab-i-hauz plein,(zie foto) pal bij de oudste drinkplaats voor kamelen, op de Zijde route.

We zijn allen een beetje onde de indruk van het culturele erfgoed hier. Prachtige medresses (van origine islamitische scholen) die aan de waterplaats liggen.We hebben veel mooie foto’s geschoten.

Het is nu 22:15 uur en de temperatuur is voortreffelijk, namelijk 24 graden.Buchara is een oude handelsplaats op de Zijderoute en dat is nog steeds goed te merken. Overal handel in: schoenen, tapijten, keramiek, etc.Morgenvroeg gaan we op weg naar Samarkand met bestemming Tasjkent. Wellicht kan Alphons morgen eens informeren hoe het met de situatie in Kirgizie is. Wij vernamen heden dat de grens tussen Uzbekistan en Kirgizie potdicht zit. We zullen dus morgen een beslissing moeten nemen, wat te doen.Als we niet door Kirgizie kunnen, zullen we via Kazachstan(Symkent) naar Almaty moeten rijden. We horen het hopelijk. Tot morgen.

Verslag 18: 10-05-2010: Buchara (Turkmenistan)-Tasjkent(Uzbekistan)

Verslag 18: 10-05-2010: Buchara(Turkmenistan)-Tasjkent(Uzbekistan) 

Weer:  Warm 25 graden Celcius.bewolkt en de eerste regenbui gehad!!!
Eten: Salade vooraf, russische vis met frites, beef op Thaise wijze, porc op Uzbeekse wijze..
Wegen: Goede staat
Aantal gereden km’s: 7850 km.
Na een heerlijk ontbijt in het prachtige Lyabi House zijn we vertrokken richting Taskent.

In Tasjkent aangekomen om 18;30 uur. 560 km gereden door een vallei die vruchtbare grond was, getuige de akkers met allerlei groente erop en de groene omgeving. Cor stuitte al meteen s’morgens op een politiecontrole met lasers. Hij moest van de weg af. De politieman gaf hem aan dat hij 111km gereden had waar maar 70km toegestaan was. Cor keek de politieman met zijn labrador ogen aan en de politieman kon eigenlijk niet anders dan zeggen;rijd maar door! Ongelooflijk hoe hij dat ‘m lapte.Frans werd na de middag aangehouden en moest uit de auto. De politieman vertelde hem dat hij dollars moest hebben. Frans vertelde hem dat hij alleen maar een creditcard had, waarmee de politieman natuurlijk niets mee aan kon vangen. Toen gaf hij een paar klompjes en de politieman was een gelukkig man. Frans ook, hij kon weer verder rijden. De conclusie is: veel controles: geen bonnen en over het algemeen zeer vriendelijke politiemannen.

Rond de middag arriveerden we in Samarkand. Hier hebben we het wereldberoemde Registanplein bezocht met haar bouwwerken.(zie foto)

Een prachtige omgeving met vriendelijke mensen. Wel opmerkelijk is dat we zeer moeilijk aan diesel kunnen komen.Zeker 25 pompen gehad, maar overal nul op het request. Het zal wel een distributieproblem zijn. We hebben onze intrek genomen in het prestigeuse Uzbekistan Hotel. Hans en Frans slapen op de 15e verdieping, Peter en Theo op de 11e en cor op de 6e verdieping. Het restaurant is op de 17e. De problemen met de darmen nemen toe. Peter en Hans zijn volop aan de diarree. De pillen zijn niet aan te halen. Cor is weer opgeknapt.Na lokale informatie en van Alphons(dank daarvoor) is het duidelijk dat we voor het eerst de route enigszins moten aanpassen. De grens met Kirgizie is potdicht en om veiligheidsredenen moeten we om Kirgizie heen. Dit betekent dat we morgenvroeg de grens met Kazachstan over gaan en rijden via Shymkent naar Almaty.We kijken dan of we een dag kunnen winnen, die we eigenlijk nodig hebbben voor de grens te passeren met Mongolie op zaterdag i.p.v. zondag. We zullen zien hoe ver we komen. De tocht gaat nu oostelijk richting de Chinese grens. Tot morgen.

Verslag 19: 11-05-2010: Tasjkent (Turkmenistan)-Symkent(Kazachstan)

Verslag 19: 11-05-2010: Tasjkent(Turkmenistan)-Symkent(Kazachstan)

Weer:  Warm 25 graden Celcius,bewolkt en droog geweest.
Eten: Vandaag nog niet gegeten.
Wegen: Goede staat
Aantal gereden km’s: 8175 km.

Vanochtend (9:00 uur) op tijd vertrokken dachten wij. Maar bij het uitrijden van de stad vertelden, de uiterst vriendelijke politiemannen, dat de grensovergang tussen Tasjkent en Symkent “Under construction is”. Ze stuurden ons 80 km terug, over dezelfde route zoals we gisteren gekomen waren, naar Chinoz.

Deze grensovergang was wel open, echter dit betekende wel 160 km omrijden. Bij de grensovergang aangekomen kostte het ons de nodige moeite en tijd om de geparkeerde vrachtwagens te passeren. De bekende grensperikelen kostte ons deze keer 2 uur. Al met al waren we om 13:30 op de plek waar we eerder de grens  gepasseerd zouden hebben. Vervolgens reden we op een mooie brede weg , tussen de groene weiden met veel glooiende hellingen naar Symkent. Hier en daar met prachtige uitzichten en in de verte de bergen met besneeuwde toppen.

Om 15: 30 uur reden we Symkent binnen. De wagen van Cor doet sinds 2 dagen dienst als ziekenwagen. Afwisselend ligt Peter doodziek op de achterbank, dan weer Hans. Sinds Peter in Ashgabat is geland heb ik hem alleen nog maar ziek  of slapend gezien. Na aankomst alsmaar slapen(had een nacht overgeslagen), daarna een dag z’n roes uitslapen, en daarna al 2 dagen ziek van de diarree. Hans gaat er ook niet beter uitzien. Maar goed we hebben de volgende halteplaats bereikt. Daar bemerkten we dat we weer 1 uur verspeeld hebben, daar de klok weer 1 uur naar voren moest worden gezet.(nu 4 uur verschil) Ineens was het 17;00 nuur. De directeur van Alphons kantoor uit Almaty stond ons op te wachten bij de 1e tunnel toen we de stad inreden. Zijn naam is Mamutkhan. Een fris uitziende gast die al de beste arts van het gespecialiseerde(in cardiologie) ziekenhuis op de hoogte had gebracht van de problemen met de linkerarm van Cor. We werden eigenlijk na sluitingstijd nog geholpen!(Ik ben nog nooit zo snel een ziekenhuis binnengelopen en zo snel geholpen!!) Eerst werd er een electrocardiagram gemaakt.( Hierop zagen ze dat ik ooit een hartinfarct heb gehad.) De arts vroeg me naar mijn medicijnen, die ik uiteraard allemaal op papier bij me had. Ze heeft me onderzocht(o.a. bloeddruk)en ze vertelde me, om mij een goed advies te kunnen geven(doorrijden door Mongolie/China wel of niet(go/no go), dat ze  morgenvroeg nog een stresstest wil uitvoeren(zgn. fietstest). Ook wil ze een ultrasone opname van het hart maken. Daarna volgt de uitslag of ik door kan naar China. Zo niet dan eindigt de reis in Almaty en vlieg ik vandaar terug naar Amsterdam. We gaan uit van het positieve en dat we natuurlijk verder kunnen reizen. Symkent is een mooie ,groene, schone stad. Mamutkhan is hier geboren, maar woont in Almaty. Hij laat ons vanavond de stad zien en rijdt met ons mee naar Almaty. Tot zover deze dag.

Verslag 20: 12-05-2010: Symkent (Kazachstan)-Almaty(Kazachstan)

Verslag 20: 12-05-2010: Symkent(Kazachstan)-Almaty(Kazachstan)
Weer:  Warm 25 graden Celcius,onbewolkt.
Eten: Vandaag nog niet gegeten.
Wegen: redelijke staat en de laatste 200km. perfecte staat.
Aantal gereden km’s: 8840 km
Ziekenboeg: Frans vandaag doodziek; kwam er onder het brijden boven en onder tegelijk uit. Theo is ook aan de buikloop.Heeft al diverse weilanden gemest langs de route. Hans en Peter zijn redelijk opgeknapt.
Ik ben vanmorgen om 09;00 uur weer naar het ziekenhuis gegaan met Mamatkhan uiteraard als tolk. Eerst een echocardiogram gemaakt(Apparatuur GE) en daarna de stresstest. Dit was allemaal in orde. Heb alle uitdraaien meegekregen en moest 50 USD betalen. De arts meldde mij dat er geen verband was tussen de armproblemen en het hart. Ze gaf groen licht om verder naar Beijing te rijden. Dat was prima nieuws. Ze gaf verder wat pillen voor de armproblemen. Om 11:00 uur stonden we weer buiten. Het team was blij met de uitkomst en vol goede moed vertrokken we uit Symkent.

De trip vandaag naar Almaty was een kleine 700km. Dus voor donker zouden we niet binnen zijn. Mamatkhan zou ook meerijden, dus nu waren we met z’n zessen. De koffers van hem opgehaald en afscheid genomen van z’n vrouw en kind. We hebben een  van de meest prachtige ritten gehad vandaag. Een prachtig heuvellandschap met groene weiden vol bloemen. Na verloop van tijd verschenen de bergen aan onze rechterzijde met hun besneeuwde toppen. Na enige tijd velden vol klaprozen met deze hoge bergen op de achtergrond. Een echt prachtig gezicht.

Het landschap bleek behoorlijk groen te blijven naarmate we toch steeds hoger kwamen Na de stad Tarraz gepasseerd te zijn, hielden we een kleine koffiepauze. Onze 12V/220V omvormer deed z’n werk weer voortreffelijk en we maakten onze eerste nudel-soep. Deze smaakte prima.

Na deze pauze kwam Frans met vervelend nieuws. Er waren de nodige problemen prive en hij moest naar huis. Dit kwam aan als een grote verrassing bij het team, temeer omdat s’morgens het wel of niet verder gaan van Cor was opgelost. We zouden dus na Almaty met vieren verder rijden, daar Hans, volgens planning naar huis vliegt. Nu verliezen we in een klap 2 maten. Dit betekent dat we verder moeten met drieen.
Om 22:00 uur reden we Almaty binnen, zo te zien een dag en nacht bruisende stad. Snel ingecheckt in het Almaty-hotel en op naar de Soho-club, een top-restaurant volgens onze kenner Alphons.. Daar speelde een prima band en het eten was dito.

Mamatkhan vertelde ons dat we zeker de prestigeuze topclub “Petroleum-club”moesten gezien hebben, alvorens morgenvroeg weer door te reizen. Wij volgden braaf zijn advies op en moeten toegeven dat wij nog niet zo’n mooie club gezien hebben op deze reis. Prima muziek en goede dansers en danseressen. Aan te bevelen voor wie Almaty bezoekt. Frans lag ziek in zijn bed, misschien ook wel door de stress die hij had i.v.m. het afhaken . Morgenvroeg zouden we  om 09:00 uur vertrekken en koers zetten naar Argoz(Ajakkos). Dit is weer zo’n 700 km noordelijker. Wij rijden nu als het ware langs de westgrens van China naar boven, om via Rusland(Altai-republiek/mountans), Mongolie te bereiken. Tot morgen.

P.S. Om capaciteisredenen zijn er de laatste dagen geen foto’s op de site gezet kunnen worden, maar ik begrijp dat dit euvel wordt/is opgelost. Wel hebben we nu wat problemen om een goede internetverbinding op te zetten.

Verslag 21: 13-05-2010: Almaty (Kazachstan)-Argoz(Kazachstan)

Verslag 21: 13-05-2010: Almaty(Kazachstan)-Argoz(Kazachstan)
Weer: 20 graden Celcius,de voormiddag onbewolkt, de namiddag regen en fris.
Eten: piva en borsj.
Wegen: redelijk eerste gedeeelte en slecht laatste gedeelte.
Aantal gereden km’s:
 9245 km
Ziekenboeg: Frans nog ziek en gamel. Theo en Peter zijn goed opgeknapt.

Nou dat was me het avondje wel. En de morgen begon slecht. Eerst afscheid genomen van Frans en Hans. Het viel Frans zwaar om op te moeten geven. Hij had het er zichtbaar moeilijk mee.  Er is toch een band gegroeid de laatste 3 weken.

Met enige moeite zijn we de stad uitgekomen. Tjonge het is een zeer drukke stad met ontzettend veel verkeer. We zijn ten noorden van Almaty de stad uitgereden, richting Taldy Korgan. De afstand tussen deze twee steden bedraagt 275 km. Ongeveer halverwege ging het voor het eerst echt mis. Bij een politiecontrole kon ik 100 dollar betalen of de wagen laten staan en verder gaan lopen. Dat leek me wel wat te ver, dus betaalde ik met enige tegenzin dit bedrag. Ik reed 5 km te hard, namelijk 55km, waar 50 km was toegestaan.

Toen ik weg reed trof ik Peter wat verderop met de wagen aan de kant. Ik denk die staat te wachten, maar hij had een kapotte achterband. Dus nu moesten aan de bak.. Binnen een half uur hadden we het wiel verwisseld. Theo ontpopte zich als een echte monteur. Ook groeit hij steeds meer in zijn rol als navigator.. Goed en wel op weg weer, moest Peter weer aan de kant. Na enig onderzoek bleek de schokbreker uit Turkmenistan toch defect. Besloten om door te rijden tot Taldy Korgan en daar een garage te zoeken. Bij het binnenrijden van de stad vonden we  2e Toontje de Haas. Nou ik heb nog nooit zo snel een band laten repareren, namelijk binnen 5 minuten!!. De auto kon meteen op een brug gereden worden en minimaal 10 monteurs doken op het probleem. Eerst dacht men aan een kapotte stabilisatorstang maar na enig gebel en overleg op het hoogste niveau bleek de gemonteerdeTurkmeense schokbreker wel goed te zijn, maar de rubberophanging was kapot. Snel werd het e.e.a. in orde gemaakt. Toen moesten we nog wat geld wisselen want we moesten in Tenge betalen. Pas om 15;00 uur konden we echt gaan rijden om de resterende 550km af te leggen.

Dit betekende een geweldig mooi landschap. Besneeuwde Chinese bergtoppen rechts en weidse steppen links. Toen begon het erg donker te worden en ging de hemel open. Het regende pijpenstelen. Honderden kilometers eindeloze steppen. Een weg die tot aan de horizon kaarsrecht liep en waar geen einde aan leek te komen. De zonsondergang was prachtig.

Het rijden in het donker valt elke keer opnieuw zwaar. Om 23;00 uur reden we Argoz binnen,  We vonden een hotel in aanbouw en de meisjes dachten dat we maanmannetjes waren. Het is duidelijk dat ze hier maar heel zeldzaam Westerse mensen zoals ons zien. Het is nu 00:00 uur en ik kruip in mijn bed want morgen moeten we om 07;00 uur vertrekken. Op naar de Russische grens en dan richting Mongolie. Tot Morgen.

ps. er staan weer nieuwe foto’s op!

Verslag 22: 14-05-2010: Argoz(Kazachstan)- Ust-kalamanka(Rusland)

Verslag 22: 14-05-2010: Argoz(Kazachstan)-Ust-kamalak(Rusland)
Weer: 20 graden Celcius,de voormiddag onbewolkt, de namiddag bewolkt.
Eten: Niks.
Wegen:
  eerste gedeeelte slecht en laatste gedeelte nog slechter.
Aantal gereden km’s: 10.245 km
Ziekenboeg: Cor nog s’nachts aan de diarree, maar overdag aan de beterende hand.

Om 07:00 uur stonden we naast ons bed en om 07;30 uur starten we de auto’s. We moetsen eerst beiden auto’s voorzien van motorolie, daar deze onder peil stond. Daarna begon een dag met veel wisselende landschappen. Prachtige bergen, steppen,rivieren, etc. Wat we niet moeten vergeten zijn de mensen te bedanken die ons snoepgoed hebben meegegeven. We snoepen elke dag, in elke wagen, al 3 weken lang.
Om 12:00 uur bereikten we Oskemen. Direct koers gezet naar Ridder en vervolgens naar de grensovergang. Het is of de duivel ermee speelt maar we belanden voor de zoveelste keer wederom op een onbegaanbare weg, kilometers lang. Wat op weg naar Aktau, allemaal woestijn en zand was, waren hier de vele berken en akkers, die het aanschouwen veel prettiger maken. Rond 14:00 uur bereikten we de grens. Wederom alle formaliteiten afwerken, wat elke keer opnieuw een drama is voor mensen die snelheid gewend zijn. Aan Kazakse zijde ging het soepel en was men behulpzaam, maar aan russische zijde was het bureaucratie ten top. Zelfs de wagens moesten voor de eerste keer volledig door de scan. Om 17.30 uur waren we in Rusland. Toen moesten we de klok nog een uur naar voren zetten. Dit betekent nu 5 uur tijdverschil. Toen besloten we achter een Mongool aan te rijden, omdat het lezen van de plaatsnamen moeizaam is. Plotseling werd Peter door de politie staande gehouden voor controle. 2 klompjes brachten wederom verlichting en Peter kon verder zonder boete. Maar ook de Mongool waren we kwijt in het donker. Snel probeerden we de Mongool in te halen, echter bij het inhalen van de wagen, bleek dit niet de Mongool te zijn. Gevolg was dat we ook nog verkeerd gereden waren in het pikkedonker. We kwamen terecht op een  zandpad, dat eindeloos leek. Om 23;30 uur in het pikkedonker stopten we bij een bar. Daar kwam ons de russische polite te hulp. Ze reden voorop naar een “hotel” wat meer leek op een schuur voor daklozenopvang. Maar we hadden gelukkig een bed. Duidelijk was geworden dat we volledig verkeerd gereden waren. Morgenvroeg om 06:00 maar weer eruit, want we moeten z.s.m. bij de mongoolse grens zijn, daar die zondags dicht is. Inmiddels is , als het goed is, de gids per vliegtuig gearriveerd bij deze grens. We zullen het morgen zien. Welterusten.

Verslag 23: 15-05-2010: Ust-Kalamanka (Rusland)-Tashanta(Rusland)

Verslag 23: 15-05-2010: Ust-Kalamanka(Rusland)-Tashanta(Rusland)
Weer: 15 graden Celcius,voornamelijk onbewolkt.
Eten: Weer niets gegeten(2e dag).
Wegen:  eerste gedeelte (600 km) tot nu toe het slechtste van deze 3 weken en het laatste gedeelte (300 km) prima.
Aantal gereden km’s: 11.105 km
Ziekenboeg: niemand in de ziekenboeg.

Nou, om maar met de deur in huis te vallen; we zijn kapot!
De gids stond keurig aan de grens te wachten, maar voor onze neus sloten de Russen de grens om puntueel 18:00 uur. En wij stonden daar om 18:01 uur. 3 dagen hebben we vol gas gegeven van Almaty tot hier. We wisten dat de grens zondags dicht was, dus we moesten op tijd zijn. Daarom moesten we op ons schema een dag winnen, maar dat valt niet mee met deze afstanden.


Vanochtend om 05;00 uur weer uit bed, na de moeizame rit van gisteren en de uiterst succesvolle reddingspoging van de russische politie. Daar stonden we dan in The middle of Nowhere, de plaats heette Ust-Kalamanka.De politie had ons keurig opgegeven hoe te gaan rijden, compleet met russische plaatsnamen. Vol goede moed in de wagens en na de 1e 100km. fatsoenlijk asfalt, begon de ellende. Geen wegen meer, alleen zandpaden vol met gaten, kuilen, keien en water. Dit hield ongeveer 80 km zo aan en het ging van kwaad naar erger. Het prachtige landschap vergoedde alle ellende.

Geleidelijk kregen we in de smiezen dat de kuilen steeds dieper werden en vol water stonden. Soms moesten we door gaten, waarbij we uit moesten stappen om te kijken of het wel goed ging. Hierbij klapten de onderkant van de wagens behoorlijk op de beton en stenen/kiezels. We reden aan de oever van een snelstromende rivier en het water werd steeds hoger. Ons gevoel gaf ons aan dat het mis was. We hielden een tegenligger aan en dat was maar goed ook. Hij vertelde dat 25 km verder de rivier de weg volledig had weggeslagen en dat wij daar onmogelijk door konden. Er restte ons niets minder dan de gehele ellendige weg weer terug te rijden(80km).
Dit zo gedaan, hoopten we eigenlijk bij de alternatieve route weer een prima weg te krijgen. Nu dat was verkeerd gegokt. We zijn aan het einde van de wereld geweest en hebben het gehele Altaigebergte doorkruist. 

Het is ongelofelijk dat men her en der, honderden kilometers van de bewoonde wereld, nog dorpen tegenkomt, waar mensen nog op zo’n primitieve manier wonen en werken. De dorpjes zien eruit zoals bij ons 200/300 jaar terug. Het zijn stuk voor stuk krotwoningen met de veestapel op het erf en overal slijk, slijk en nog eens slijk. Dit komt natuurlijk ook dat men nu echt uit de winter komt. Overal smelt de sneeuw en de rivieren kolken als wilde slangen.
Oh ja wat een dieren zien we op deze reis. Het begon met kraaien(nesten),ooievaars(nesten),zwermen zwaluwen,buidelratten, schildpadden(op de weg), woestijnvossen, woestijnratten, eekhoorns, eksters, buizerds, havikken, etc, etc.
De ellendige staat van de wegen geeft ons wel een prachtig gevoel, namelijk het Öff Road”rijden met zo’n Toyota-tank, maar op een gegeven moment heb je het echt helemaal gehad. Na een martelgang van 8 uur
bereikten we weer asfalt. De afstanden hier zijn immens en je voelt je compleet alleen in de natuur. Soms is het dan fijn om weer eens in een dorpje te komen. Rond 14;00 uur begonnen we ons echt te knijpen, want we raakten door onze reservebrandstof. Wel dieselpompen maar geen roebels en men accepteert geen dollars en /of euro,s. Ook creditcards zijn in deze afgelegen gebieden not done. Gelukkig bereikten we Ogunday waar we roebels konden pinnen. Toen als een gek alles vol getankt en met grote snelheid door het Altaigebergte. Tjonge,tjonge wat is dat mooi. Vooral hoe de Katun-river hier diep door het gebergte zich kronkelt is overweldigend. Telkens prachtige vergezichten, besneeuwde bergketens en kolkende rivieren.Het is gewoon adembeemend mooi en voor mij het mooiste stuk van deze gehele tocht. Uiteindelijk staan we om 18:01 uur aan de grens, na een eindeloos lange weg , tussentwee bergketens door.
En dan slaat de moeheid toe. Alles gedaan om op tijd te zijn, echter dit bleek een grens te ver. Toen maar weer 50km. teruggereden en een slaapplek gevonden. Ja ik zeg een slaapplek,want D’n Hummes in Riethoven is een villa in de huidige staat in vergelijking met waar wij nu slapen.

 

De toilet is buiten in een hok(gat in de grond)  Snel naar de lokale supermarkt want alle drie hebben we al 2 dagen niets meer gegeten en dat laat zich gelden. Ik stop er nu mee, want ik wil alleen nog maar slapen. Dit was een heel uitdagende en prachtige dag zonder happy end.Tot morgen, want dan hebben we een verplichte rustdag.

Verslag 24: 16-05-2010: (Rustdag)-Tashanta(Rusland)


Verslag 24: 16-05-2010: (Rustdag)-Tashanta(Rusland)

Weer: 18 graden Celcius,voornamelijk onbewolkt.
Eten: naar de supermarkt geweest;brood, jam, worst, bananen, appels, marsen,sinasappelen, kaas, cola, water, etc.: goed gegeten..
Wegen:  n.v.t.
Aantal gereden km’s: 11.105 km
Ziekenboeg: niemand in de ziekenboeg.

Na de supermarkt bezocht te hebben, hebben we op ons kot goed gegeten. 

En toen het verslag van de dag gemaakt. Theo lag al om 21;00 uur te ronken. Peter en ik doken er om 22;00 uur in. We werden wakker om 10:30 uur. Dus dat was nodig. Toen hebben we op ons gemak gedoucht in een heuse douchecabine die werd aangedrven door een waterpomp. Prima heet water en we voelden ons weer helemaal het mannetje. We zijn toen weer naar de plaatselijke supermarkt gegaan om wat extra in te slaan. Toen zijn we de vlakte ingereden en hebben heerlijk gepicknikt. Alleen de omvormer voor de koffie liet ons in de steek!. We bemerkten  weer problemen met de Turkmeense schokbreker. We zijn we een CTO(russisch voor garage) gaan opzoeken. Direct werd er werk van gemaakt, toen we lieten horen wat het mankement was. Op de brug en binnen een half uur stonden we weer buiten met ook nog een volledige bandencontrole en check-up m.b.t. de motorolie en olie voor de stuurinrichting. Je moet de rustdag dan ook optimaal gebruiken om alles goed te checken. De wagens en reservetanks ook nog afgetankt en we zijn klaar voor Mongolie te betreden. Peter en Theo zijn de wagens aan het uitmesten, terwijl ik nu dit verslag zit te maken. Daarna gaan we de foto’s selecteren van de afgelopen dagen en een internetpost opzoeken om het e.e.a. naar de internetbasis in Nederland te versturen. Daarna zullen we nog wat fruit verorberen en vroeg gaan slapen. We willen namelijk morgenvroeg om 07;00 uur aan de grens staan.(Die gaat open om 09:00 uur), om te voorkomen dat we in een maandagochtendrij terecht komen, waardoor we weer veel tijd verliezen. We hebben inmiddels met de Mongoolse gids contact gehad en die wacht ons op morgenvroeg aan de mongoolse grens.. Tot morgen

P.S.: Voor de km-rekenaars onder ons. W e hebben nu exact 1000 km. meer gereden dan ons logboek. 350km. extra om, om Kirgizie te rijden en 650km om een meer westelijke grensovergang in Rusland te nemen( en hiervan hebben we 300km omgereden door een wegblokkade en een verdwaling), om zeker te zijn dat de wagens goed Rusland binnengeboekt werden.

Verslag 25: 17-05-2010:Tashanta(Rusland)- Olgij( Mongolia)

Verslag 25: 17-05-2010:Tashanta(Rusland)- Olgij( Mongolia)

Weer: 22 graden Celsius, voornamelijk onbewolkt.

Eten: Van wat we gisteren in de supermarkt gekocht hebben, hebben we vanmiddag voor de Mongoolse grens geluncht.

Wegen: Tot de grens goed. Na de grens geen asfalt meer, alleen zand/grindsporen dat een enorme stof veroorzaakt.

Aantal gereden km’s: 11.345 km

Ziekenboeg: niemand in de ziekenboeg.

 

Vanmorgen vroeg opgestaan(07:00 uur) en als een raket naar de grens gereden. Daar aangekomen om 08:00 uur waren we de eerste. De grensbeambte stuurde ons terug daar we wat verderop een immigratiestempel moesten halen; daarna weer in de rij. De grens zou om 09:00 uur open gaan. Echter hij ging pas om 10;00 uur open en men liet eerst twee touringcars voor. Nou dan weet je wel hoe laat het is. Ze lieten ons ijskoud aan de gesloten grens staan, totdat een aardige dame een goed woordje voor ons deed en konden we om 12:30 uur aan de grensformaliteiten beginnen. Dat ging wonderwel snel en binnen drie kwartier stonden we in niemandsland. Wel met een prachtig uitzicht en veel zon. De hoogte waarop we bivakkeren is 2750 meter. Toen bij de Mongoolse grens aangekomen hadden de heren grenspolitie pauze tot 14;00 uur. Een van de 2 touringcars stond ook nog voor ons. Welnu, niet getreurd en ons campingtafeltje met stoelen kwam snel uit de wagen. Alle supermarktwaren op de tafel en heerlijk geluncht midden op de weg. Daarna een band van de wagen van Peter op de juiste spanning gebracht(band lijkt langzaam leeg te lopen). Na wat over en weer gecommuniceerd met de vrouwelijke beambte kregen we hoop om voor de bus de grens door te mogen. Inmiddels was onze Mongoolse vrouwelijke gids(ziet er erg goed uit) ons tegemoet gelopen. Zij had daar ook twee nachten op de grenspost overnacht, daar zij ons zaterdagmiddag verwachtte. Zoals u gelezen hebt was dat mooi misgegaan.

 

En ja hoor we kregen groen licht om voor de bus te mogen. De Mongoolse beambten waren zeer behulpzaam om het papierwerk mede in te vullen. Theo maakte zich zorgen dat hij Mongolië niet meer mocht verlaten en vroeg om een extra papier met een stempel erop, zodat hij ook verzekerd was van wat papieren met stempels. Ze stempelen hier wat af hoor! Zonder stempel geen feest.

Om 15;30 uur gingen we de Mongoolse grens over. En toen zagen we wat voor paden we de komende honderden kilometers te rijden krijgen. Dwars over berg en dal en geen wegen. Volg maar een spoor in de juiste richting en het komt goed. Gids en kompas zijn goud waard. Prachtige omgevingen ontvouwen zich voor onze auto’s. Woestijnbevers, of groot uitgevallen ratten lopen overal door het zand. We komen de eerste yaks tegen en zelfs grote gieren die zich te goed doen aan een yakkadaver. Een onmetelijke schoonheid aan natuur. 

Dat doet de ellende aan de grens weer snel vergeten. De gids rijdt met mij mee in de auto. En passant nemen we ook nog een douanebeambte mee in de auto om die af te zetten in Olgij. Snel naar een internetcafé om de verslagen van de laatste dagen naar Gijs van Beek te krijgen, daar dit ons gisteren niet lukte in dat afgelegen oord. Door de Mongoolse familie hartelijk ontvangen. De tafel was overvloedig gedekt met 4 verschillende koekjes en drie hele grote vissen die je vanaf het bord liggen aan te kijken alsof ze willen zeggen: neem me maar!. We kregen thee met melk en wellicht werd daar onze maag wat rustiger van, want daarna werd er minder frequent het hok buiten opgezocht door ons. We hebben na het eten de routeplanning doorgenomen en we zouden om 06;00 uur vertrekken naar Altai, een tocht van om en nabij 600km. Alle drie rolden we ons in onze slaapzak en sliepen de Mongoolse nacht deze keer op de grond. Het wordt er alsmaar niet beter op. Tot morgen.

Verslag 26: 18-05-2010: Olgij( Mongolië) -Hovd-Altai(Mongolië)

Verslag 26: 18-05-2010: Olgij( Mongolië)-Hovd-Altai(Mongolië)

Weer: 25 graden Celsius, voornamelijk onbewolkt.

Eten: Van wat we ingeslagen hebben in de Mongoolse supermarkt; Chips, kaas, jam, brood, appels, mandarijnen, cola, Fanta, water, mars,  bounty’s. En last but least een pot grote augurken.

Wegen: Tot Hovd een zandpad(track) dat redelijk te berijden was, daarna een groot drama: een track als een wasbord en allerlei uitwijktracks.

Aantal gereden km’s: 11.745 km

Ziekenboeg: niemand in de ziekenboeg.

 

EEN WARE HELLETOCHT(Atyrau-Aktau is er niets bij); GESTRAND, MAAR WE GEVEN NIET OP.

 

We vertrokken op het juiste tijdstip. De familie had het Mongoolse ontbijt al klaar staan om 05;30 uur. Daarna afscheid genomen. De eerste 200km naar Hovd gingen redelijk. Toen we Hovd op 25km genaderd waren sloeg het noodlot toe. Peter reed z’n rechterachterband compleet aan flarden.

Mental Theo verwisselde het wiel in 10 minuten. Hij was zogezegd in vorm deze morgen. In Hovd aangekomen tankten we weer af, sloegen wederom proviand in en kochten een nieuwe band en binnenband. Toen snel weer op pad richting Altai. Toen we 100km gereden hadden was ik aan de beurt met een kapotte achterband. Peter waren we kwijt, daar hij redelijk ver voorop reed. Theo en ondergetekende verwisselden de band weer in een rap tempo. We verbaasden ons dat peter met de gids ons niet kwamen helpen, of toch tenminste terug kwamen rijden. 10 km verderop troffen we hen aan. Volledig verslagen stonden ze bij de auto. Een achterband was lek, maar erger het rechtervoorwiel stond er volledig scheef onder en de stuurstang hijg er onderuit. 

Wat een drama. Midden in de steppe, niemand in de verre omtrek om hulp te gaan vragen. De gids belde haar broer na enig overleg en deze zou met hulp vertrekken uit Hovd. Dit betekende 2,5 uur wachten totdat hij er zou zijn. Theo had het helemaal gehad en wou de wagen in de fik steken en met een wagen verder reizen. Leon zit natuurlijk thuis te grinniken want die ontsnapt nu aan al die ellende. Toen kwam er hulp uit onverwachte hoek. Een truckchauffeur stopte en dook onder de wagen. Hij had allerlei bouten en moeren en gereedschap en sloeg aan het sleutelen met hulp van zijn maten. Hij slaagde erin 2 nieuwe bouten in de afgebroken stuurstang te schroeven. Er bleken er 2 afgebroken en 2 verdwenen. Hiermee zouden we wellicht Altai kunnen bereiken, We moeten zeer langzaam rijden, daar het eigenlijk best gevaarlijk is zo te rijden. Met een snelheid van 20/30 km p/u sjokten we door de ellendige paden, vol met stenen, gaten, kuilen, stof en nog eens stof. Doodmoe stopten we om 21;00 uur, want we wilden niet nog eens verdwalen.

Een mooi plekje uitgezocht tussen de kamelen en we aten gezellig wat in de open lucht met een prachtige zonsondergang. Gelukkig was het niet koud. Deze keer dus slapen in de auto’s. Peter en Theo lekker samen in een auto en ik zou met May(de gids) in de andere auto slapen. Eigenlijk is het lang geleden dat ik met een vreemde vrouw in zo’n kleine ruimte samen heb geslapen. Enfin, ’t was de moeite waard om uit te proberen.

Kijken hoe we morgenvroeg verder kunnen met een half gerepareerde auto. Tot morgen.

Verslag 27: 19-05-2010: Altai(Mongolië) – Bayanhongor(Mongolië)

Verslag 27: 19-05-2010: Altai(Mongolië) – Bayanhongor(Mongolië)

Weer: 25 graden Celsius, voornamelijk onbewolkt.

Eten: Van wat we ingeslagen hebben in de Mongoolse supermarkt; Chips, kaas, jam, brood, appels, mandarijnen, cola, Fanta, water, mars,  bounty’s. En last but least een pot grote augurken..

Wegen: Geen: alleen zandtracks: een grote ellendige wegen!!!!!!!!!!!.

Aantal gereden km’s: 12.000 km

Ziekenboeg: niemand in de ziekenboeg.

 

EEN WARE HELLETOCHT(Atyrau-Aktau is er niets bij); GESTRAND, MAAR WE GEVEN NIET OP.

 

Vanmorgen stond Mental Theo om 05:30 op mijn autoraam te kloppen. Hij was al heerlijk z’n behoefte wezen doen in de volle natuur en zag er erg gelukkig uit. De rest volgde uiteraard z’n voorbeeld. Eigenlijk is dit prettiger dan in die Russische plee of in het Mongoolse kot. Toen ik daar zat vanmorgen staarde me zeker 3 grote roofvogels aan. Ze zullen gedacht hebben we krijgen concurrentie. We reden om 06.15 uur aan. Weer volgde een rit vol stof, stof, grint, keien, kuilen etc.

Het wordt eentonig om te vermelden. Ook de omgeving is vandaag zeer eentonig, een grote uitgestrekte steppe, zover als je kijken en rijden kunt. Om 14.30 uur reden we een prachtig heuvellandschap binnen. Allerlei kleuren gaven de heuvels te zien zoals grijs, zwart, geel, rood, groen, etc. Daarna reden we eindelijk Altai binnen. Direct een garage opgezocht en de wagen afgeleverd. Ze konden hem repareren in 3 uur en het zou ongeveer 30.000,00 gaan kosten. We hebben de opdracht meteen verstrekt namens Leon. Volgens de kenners hier zou het om achterstallig onderhoud gaan. Toen direct naar een bank, want we moeten wel betalen, anders nemen ze de auto in beslag. Nu zitten we bij een internetcafé om de verslagen te maken, te versturen met de foto´s. Daarna proberen we wat te eten of slaan weer proviand in en rijden weer door. Bayanhongor is 350km verder en dat moeten we eigenlijk halen of in ieder geval morgen vroeg. Nu gaan we proberen dit te verzenden. Adios.-

Verslag 28: 20-05-2010: Bayanhongor(Mongolia) -Arvajheer(Mongolia)

 

 

Verslag 28: 20-05-2010:Bayanhongor(Mongolia)-Arvajheer(Mongolia)

Weer: 30 graden Celsius, voornamelijk onbewolkt.

Eten: Van wat we ingeslagen hebben in de Mongoolse supermarkt; Chips, kaas, jam, brood, appels, mandarijnen, cola, Fanta, water, mars,  bounty’s. En last but least een pot grote augurken..

Wegen: Geen: alleen zandtracks: een grote ellendige wegen!!!!!!!!!!!.

Aantal gereden km’s: 12.600 km

Ziekenboeg: niemand in de ziekenboeg.

 

VERVOLG VAN DE WARE HELLETOCHT(Atyrau-Aktau is er niets bij); GESTRAND, MAAR WE GEVEN NIET OP; ZAND, STOF, ZAND, STOF EN NOG EENS STOF.

 

Helaas, we zijn gisteren niet meer aan rijden toegekomen. De reparatie van de auto duurde veel langer dan gedacht. Ze hebben met een draaibank nog verschillende onderdelen moeten maken en daarna kon alles in elkaar gezet worden(zie foto).

Om 22;30 uur was men klaar. Toen maar besloten in een hotel te overnachten en om 05:00 uur op te staan om 05:30 uur aan te rijden. De planning was wederom strak maar noodzakelijk. Klokslag 05;30 uur reden we weg uit Altai. Nou dit werd me de dag wel. Zand, stof, kuilen, rivierbeddingen, alles zat qua zandpaden tegen. We dachten er te zijn en toen stonden we ineens voor een snelstromende rivier. Hier durfden we niet zondermeer door, daar deze nogal breed was(15/20 mtr.) We zijn de lokale bevolking om raad gaan vragen en zij hebben de plaats aangewezen waar we door zouden moeten kunnen. Ik vroeg hun om met hun jeep voor te rijden. Toen deze dit deed aarzelde ik geen moment en gaf gas en warempel ik haalde de overkant. Het water kwam tot over de motorkap met het inrijden en mijn gids dacht nog dat ze halverwege moest gaan zwemmen. Peter stuurde behendig zijn Toyota ook door de rivier.

Nou nooit gedacht dit ook nog mee te maken. Om 15;00 uur reden we Bayanhongor binnen. Snel bijtanken zowel bij een bank als bij een tankstation en supermarkt. Je weet het immers nooit hier in deze godvergeten gebieden.

Om 16;00 uur vertrokken we weer op weg naar Arvajheer, om te proberen wat verloren tijd in te halen. Direct na deze stad stuurde onze gids ons tot twee keer toe de verkeerde zandpaden in. Dit kostte ons kostbare tijd, namelijk 2 uren. Om 18;00 uur stonden we weer op hetzelfde punt om ditmaal wel de goede route te kiezen, onder dankzegging van een attente chauffeur, die ons de goede weg aangaf. Daarna steeds weer van hetzelfde, namelijk wegen die aangelegd zijn waar niemand op kan rijden(wasbordeffect) Dan zoek je de tracks op en rijdt je zondermeer 20% meer kilometers, daar deze slingerend door het landschap gaan. Tegen 20;00 gaat het hier al schemeren. Om 21;00 uur gaan letterlijk en figuurlijk het licht bij mij en de auto uit. Ik denk een zekeringkwestie. In het donker valt overigens niet te rijden in dit landschap. Je weet niet of je de goede track neemt en je bent in een mum van tijd verdwaald. Inmiddels 15,5 uur aan het rijden aan een stuk in deze wildernis, maakt je kapot, ondanks het prachtige landschap, het schitterende weer en de goede muziek die we op een USB-stick hebben meegenomen. Door de slechte keuze van onze gids werden we weer gedwongen om te overnachtten in de wagens. Voor de 2e keer met een minder vreemde vrouw maar weer onder de kussens. Je moet er ook wat voor over hebben, nietwaar. Onder de heldere Mongoolse sterrennacht nog een blikje bier, pinda’s en 2 potten augurken met worstjes leeggemaakt. Tot morgen.

Verslag 29: 21-05-2010:Arvajheer(Mongolië)- Ulaanbataar(Mongolië)

 

 

Verslag 29: 21-05-2010:Arvajheer(Mongolië)- Ulaanbataar(Mongolië)

Weer: 30 graden Celsius, voornamelijk onbewolkt.

Eten: Vandaag om 12;00 uur voor het eerst een goede Mongoolse maaltijd gehad(Rijst, paprika, beef, kip, uien, bonen). Het was heerlijk.

Wegen: Geen: alleen zandtracks: een grote ellendige weg!!!!!!!!!!!.Het laatste stuk(300km): eindelijk prima wegdek

Aantal gereden km’s: 13.020 km

Ziekenboeg: niemand in de ziekenboeg.

VERVOLG VAN DE WARE HELLETOCHT WE GEVEN NIET OP; ZAND, STOF, ZAND, STOF EN NOG EENS STOF.

Om 05;00 uur waren we wakker. Het valt niet mee te slapen in zo’n auto. Overigens hebben Peter en Theo zeer goed geslapen. Het worden steeds meer maatjes. Vanmorgen vroeg hebben we op de berg 3 mooie hoopjes gedaan in de volle natuur. Theo analyseerde daarna wat van wie was, getuige zijn verhaal. Hij was namelijk de 3e die de plek opzocht. Om 06;30 uur reden we weer weg. De auto’s hielden zich goed. Tot voorbij Arvajheer was het nog steeds tracks. Daar moesten we steeds door wat riviertjes rijden, dat steeds goed ging. Maar als je denkt dat het goed gaat, dan gaat het direct daarna natuurlijk mis. We moesten over een diepere rivier en ik kwam er met grote moeite doorheen.. Peter lukte het niet; hij bleef met z’n wagen steken in de modder.

Toen moest er ook nog de meegenomen trekkabel aan te pas komen om hem eruit te trekken, hetgeen zonder problemen verder lukte. Daarna zagen we tot onze verbazing dat er delen van een nieuwe weg lagen. Dat was een verademing. Met de regelmaat van de tijd moesten we toch weer de nieuwe weg af. Dan maar weer stof happen. Ongeveer om 10;00 uur kregen we echt goede weg en warempel een heus hotel/restaurant. Daar wat koffie gedronken en een heuse Mongoolse rijstmaaltijd genuttigd, voor 10 euro(4 pers.) Daarna op een prachtige nieuwe weg richting Ulaanbataar. Daar reden we om 15:00 uur de stad binnen. Eindelijk gelukt en met twee wagens!!!! We hebben onze intrek genomen in het Palace Hotel. Meteen douchen en geloof me, na 5 minuten in bad zag ik me niet meer zitten, zo zwart was het water. We zagen er ongelooflijk smerig uit. Ook de koffers en kleding; het is allemaal stof. Zo’n douche frist wel op en nu maar meteen het e.e.a. regelen met de bazin van de gids. Ook met een medewerkster van Monggoltrans is al gesproken, zodat zij de formaliteiten kan klaarmaken voor het verschepen van de auto’s. Zij zal zondag aan de Chinese grens ook aanwezig zijn. Wij zijn klaar om de stad te verkennen vanavond en om ons op te maken voor de rit naar China, de komende dagen. Tot morgen.

Verslag 30: 22-05-2010: Ulaanbataar(Mongolië)-Sainsjand (Mongolië)

 Verslag 30: 22-05-2010: Ulaanbataar(Mongolië)-Sainsjand (Mongolië)

Weer: 30 graden Celsius, licht bewolkt.

Eten: Gisterenavond een bezoek gebracht aan een Koreaans restaurant: spicy food: was te merken vanmorgen.

Wegen: We dachten het gehad te hebben, echter na 230 km. prima wegdek hield de weg op!!! Vandaag kregen we weer 250 km. zandpaden(tracks) voor onze kiezen: de lol is er nu helemaal vanaf!!!!!!

Aantal gereden km’s: 13.500 km

Ziekenboeg: De gids May in de ziekenboeg(oorzaak drank); echter ik weer volop aan de loop.

VERVOLG VAN DE WARE HELLETOCHT WE GEVEN NIET OP; ZAND, STOF, ZAND, STOF EN NOG EENS STOF.DE VLUCHT UIT MONGOLIE LIJKT HET WEL.

Wat mij als eerste even binnenschiet na deze wederom ellendige dag, is dat de Mongolen uiterst vriendelijke mensen zijn, die altijd klaar staan om te helpen.

Overigens hebben wij dat in alle landen die we bezocht hebben wel ondervonden. Wat ook een verademing is dat er geen politie in Mongolië te bekennen is. Degenen die we tegenkomen knikken vriendelijk of kijken de andere kant uit. Als je dit vergelijkt met de Oekraïne/Rusland en ten dele Kazachstan dan rijdt je hier wat dat betreft uiterst ontspannen rond.

Gisterenavond de stad Ulaanbataar bezocht. Er wonen ruim 1 miljoen mensen in deze stad(Mongolië totaal: 2,8 miljoen mensen) Het is de bekende chaos in zo’n stad. Het centrum staat potdicht door de files. Je kunt zien dat de stad gebouwd is voor paard en kar maar totaal niet qua infrastructuur is meegegroeid voor de hoeveelheid auto’s die men moet verwerken. We vonden er een goed Koreaans restaurant. Het eten was prima, maar hier en daar wat te spicy. Daarna was het tijd om het e.e.a. te blussen en moesten we het nachtleven verkennen. We kwamen terecht is een zeer bekende club, namelijk de Western Music Club. Er werd gedanst als gekken en er speelde een perfecte liveband. Veel Beatlesnummers en goede rockmuziek. Om 00:30 uur vielen de luiken van Theo dicht, dus moesten we snel naar ons hotel, immers we zouden weer om 06:00 uur opstaan voor de monsterrit naar Sainsjand met 480 km. Die 480 km. is niet veel, maar wel als je weet dat er 250 km. zandpad op het menu staat en de kuilen weer diep zijn en we voor een deel door de Gobi-woestijn moeten, dus veel zand en stof.

Vanmorgen klokslag 06:30 uur reden we de stad uit, na bijgetankt te hebben. De eerste 230 km, voerde ons door een glooiend landschap met een prima wegdek. Echter daarna hield de weg letterlijk op!!! 3 verschillende tracks liepen het desolate landschap in. Na navraag bij de lokale bevolking kozen we het goede pad. Na ongeveer een 20 a 30 km rijden merkten we dat de weg steeds verder weg liep van de spoorlijn, die volgens de kaart ons pad moest vergezellen. Na wat dolen door de woestijn vonden we een herder en die vertelde ons dat we op de verkeerde track reden. Dus weer terug!!!! Toen moest ik heftig naar het toilet. Een grote lichtmast midden in de woestijn uitgezocht. Tjonge, en het waaide en het waaide. Dan valt het niet mee!!! Enfin, na wat zoeken hadden we de juiste track, die naast een spoorlijn liep; de Transmongolische Railway. Die moesten we ongeveer 250 km volgen.

Verder niets te zien, als alleen maar zand. Je komt er ook nauwelijks iemand tegen. Na een half uur rijden kom je dan een tegenligger tegen of je rijdt een volgepakte vrachtwagen voorbij. De rit verliep voorspoedig totdat ineens Theo in de walkietalkie riep: Cor, Cor, Stop, stop, kom terug!!!! Ik draaide om en reed terug en zei tegen May, de gids, dit voelt niet goed. Toen ik bij de wagen van Peter en Theo kwam zag ik het meteen, weer de stuurstang eronderuit en het rechtervoorwiel zat er krom aan. Wat een ellende!!! Hier midden in de woestijn. Theo dook al als een volleerd monteur direct onder de wagen en kwam er met een paar zwarte handen onderuit en zei hoopvol: Cor misschien kan ik hem wel maken. Nou het wiel hing helemaal uit de koker en ik dacht dit is niet best. We kunnen nu wel proberen dit te maken maar dan wordt het weer overnachten in de auto, maar erger we verliezen teveel tijd en daardoor loopt de hele planning in de gort. Dus er werd besloten de wagen te laten staan en met mijn auto hulp te gaan halen in het dichtstbijzijnde dorp. Na enige minuten rijden bleken we vlak bij een dorp te zitten. Dat was geluk bij een ongeluk. Daar een man van het dorp uit z’n hut gehaald en hem gevraagd of hij in staat was de auto naar het dorp te halen en deze bij hem op het terrein te laten staan. Dan zouden we Mongoltrans kunnen vragen hem daar op te laten halen voor vervoer naar de grens. In dat geval was de wagen beschermd en konden we doorreizen. Zo gezegd zo gedaan. Na wat Mongoolse onderhandelingen was de man bereid om de wagen naar de grens te brengen voor $150. Na een oponthoud van een kleine 2 uur vertrokken we naar ons reisdoel. We moesten er voor het donker zijn, want ik had geen groot licht meer op de wagen. Zoveel mogelijk spullen overgehuist in mijn wagen en daar gingen we dan, Leon’s wagen achterlatend. Voor ons toch een rotgevoel, want we wilden met 2 wagens aankomen. Om 18;00 uur reden we Sainsjand binnen. Snel een hotel gezocht en wat gegeten. Daarna een Mongoolse sauna genomen en een FBM op z’n Mongools. Ik moet zeggen in Rostov, bij die Japanners deden ze het met meer gevoel en stijl en was de entourage beter. Nu lagen Peter en ik in een dooie kelder. De Mongoolse masseuse kreunde en hijgde alsof ze elk moment ……………. Nu is het 00;45 uur en zit ik dit verslag nog te maken, nahijgend van de massage. We hebben besloten morgenvroeg om 05;30 uur weer te vertrekken voor de laatste 220km, naar Erenhot aan de Chinese grens, alwaar we de grens rond het middaguur hopen over te steken naar China. Tot morgen.

Verslag 31: 23-05-2010: Sainsjand (Mongolia) – BEIJING (China)

Verslag 31: 23-05-2010: Sainsjand (Mongolia) – BEIJING (China) Weer: 25 graden Celsius, s’morgens bewolkt. Met een zeer heftige zandstorm; in China na de grens prachtig weer.

Eten: Gisterenavond een bezoek gebracht aan een Mongools restaurant: waar we genoten hebben van een lekkerre Mongoolse groentesoep en diverse salades en vlees.

Wegen: Vandaag kregen we nogmaals 360 km. zandpaden(tracks) voor onze kiezen en daarbovenop het laatste stuk een heuse zandstorm. We hebben het nu echt gehad.

Aantal gereden km’s: 13.860 km

Ziekenboeg: Niemand.

VERVOLG VAN DE WARE HELLETOCHT WE GEVEN NIET MEER OP; ZAND, STOF, ZAND, STOF EN NOG EENS STOF.DE VLUCHT UIT MONGOLIE IS COMPLEET.

Vannacht was het 01:30 uur toen Peter en ik gingen slapen. De gids en Mental Theo sliepen allang(niet genoeg conditie) Om 05:00 uur liep Peter al weer rond. Om 05:45 uur vertrokken we uit Sainsjand. We kiezen direct het juiste zandpad en het waait hevig. Dit ziet er wederom niet goed uit. Het eerste dorp op 50 km. passeren we om 08:00 uur. Alles verliep prima. Om 10:00 uur kwamen we het tweede spookdorp Erdene binnenrijden. Wat brood met jam in de auto gegeten en weer verder. Om 12:00 uur nam de wind fors toe en belandde we in een heuse zandstorm. Jongen, je ziet niets meer dan stof, stof en nogeens stof.

Tevens is het moeilijk met dit slechte zicht om op het juiste zandspoor te blijven. Om een voorstelling te krijgen van zaken; je ziet alleen maar oneindige vlaktes en alsmaar stof en de eerste tegenligger kwamen wij na 3 uur rijden tegen. De wagen ziet eruit of hij direct uit een slagveld komt. We kregen het nieuws door om 10:00 uur dat de wagen die we de vorige dag achter hebben moeten laten, onderweg was en in Sainsjand was aangekomen. De chauffeur had de gehele nacht doorgereden. Om 14:00 uur waren we bij de Chinese grens. Daarvoor hadden we de reservetanks leeggegoten in de wagen. Verder een band verwisseld om er een originele velg onder te krijgen, hetgeen niet lukte, daar we deze in de kapotte wagen hadden liggen. Alle spullen goed in de safety box opgeborgen en alle andere bruikbare spullen in onze koffers gedaan. Toen de wagen in een garage van Mongoltrans geparkeerd en de benodigde papieren geregeld, zodat de wagens op de trein richting Beijing gezet kunnen worden. Zo mijn kilometers zitten erop en ik heb het tot hier er goed afgebracht, samen met Theo en Peter.. Toen hebben we afscheid genomen van May. Zij moet vannacht met de trein terug naar Ulaanbataar. We hebben ze een onderscheiding(klompjes) opgespeld en een paar dikke kussen gegeven. Het is een toffe meid die alles goed geregeld heeft al die tijd.. Ze werkte in de vrije tijd bij de VN in Ulaanbataar. Gisteren kreeg ze goed nieuws; ze mocht voor 2 jaar werken voor de VN in Bangkok en New York. We gunnen haar het beste.

Een Mongoolse taxi zou ons over de grens transporteren. Nou mensen in 1 uur waren we allebei de grenzen gepasseerd. Dit was een record!!!! Allen we hadden een overijverige taxichauffeur die met grote snelheid China in raasde. Hij verstond geen Engels en we waren aan de goden overgeleverd. Hij gooide ons uit de wagen op een taxistandplaats, waar meteen 15 chauffeurs op ons doken. Geen een sprak Engels. Maar daar plotseling hadden we een mooie behulpzame Mongoolse jongedame die ons hielp en met ons in een taxi stapte retour grens, immers daar zou een taxi uit Beijing al 2 dagen op ons staan te wachten. Theo zag hem meteen staan, met een groot bord “Leon”achter de voorruit. We hebben de taxichauffeur uitgelegd dat we direct door willen naar Beijing. Deze wilde geen 8 uur achter elkaar rijden. Met veel moeite en met behulp van de Mongoolse dame lukte het ons om hem te overreden.. Ik heb de jongedame samen met Theo een onderscheiding opgespeld. Ze was de koning te rijk en wij ook. OP NAAR BEIJING; ONS EINDDOEL..

We rijden nu naar Beijing met onze Chinese chauffeur. We waren van plan om te overnachten in Jinning maar omdat we in Rusland een dag verspeelde, willen we deze inhalen nu. Daarvoor moet de chauffeur 8 uur aan een stuk rijden en wil daarvoor gecompenseerd worden. Dus hebben we de onderhandelingen ingezet. We hopen voor middernacht in een hotel te Beijing te zitten. We zullen het morgen vermelden in ons volgend verslag. Tot morgen.

Verslag 32: 24-05-2010: BEIJING(China)

 

Verslag 32: 24-05-2010: BEIJING(China)

Weer: 30 graden Celsius, prachtig weer.

Eten: gisteren niets gegeten; vanmorgen ontbijt, dus wat meer gegeten om het e.e.a. in te halen.

Wegen: van de grens naar Jinning en daarna naar Beijing was een prima weg.

Aantal gereden km’s: 14.520 km

Ziekenboeg: Niemand.

 

EINDDOEL BEIJING BEREIKT!!!!!!!!!

 

De chauffeur sprak geen woord Engels, dat was een flinke handicap. Wij wilden z.s.m. naar Beijing.

We hebben hem met handen en voeten duidelijk gemaakt dat we per se

direct naar Beijing wilden en de overnachting in Jinning wilden overslaan..

Zo gezegd zo gedaan. De man werd via een tussenpersoon(Michael) duidelijk gemaakt dat hij gas moest geven

en niet moeilijk moest doen over een paar uur(8 uur) rijden. Wij waren inmiddels wel het e.e.a. gewend.

Tot Jinning ging het van een leien dakje. Toen veranderde de wereld plotsklaps. Het barstte van de vrachtwagens

richting Beijing. Ik heb al veel gezien deze reis, maar dit sloeg qua verkeersdrukte alles. 300 km.

file rijden, ontelbare keren de wagen afzetten en wachtten totdat we weer konden rijden. Onze chauffeur scheurde

dan links, dan weer keihard op de rem, dan weer rechts inhalen over de vluchtstrook. Wij durfden niet meer te kijken.

Blijkbaar is dit gemeen goed hier in China. Plotsklaps verscheen er een politiewagen met zwaailichten en sirene en

dus die maar weer kilometers achtereen achterna. Zoiets heb ik mijn hele leven nog nooit gezien. Wij waren s’morgens

vroeg al voor zessen vertrokken, dus op een gegeven moment gingen de lichten uit bij alle drie. Uiteindelijk bereikten

we ons hotel in het centrum van de stad om 02;00 uur. Daarna volgden onderhandelingen met de chauffeur en

onze telefonische contactpersoon Michael, omdat we vonden dat de chauffeur ons een tank benzine te veel berekenden.

Om 03;15 uur checkten we in.

Wat ons opviel was het enorme contrast met al die landen die we doorkruisten en China.

Nergens, maar dan ook nergens in een file gestaan. Hier barstte het van de vrachtwagens, bussen, etc.

op een overvolle weg.

 

Je kunt zien dat de Chinese economie op volle toeren draait. Ongelooflijk, dat woord heb ik

de laatste dagen veelvuldig gebruikt, zowel voor de staat van de wegen als nu weer voor de enorme verkeerschaos..

Maar goed we hebben ons doel bereikt: BEIJING. Nu nog een paar kilometer vanmorgen naar Het plein van

de Hemelse vrede.

Om 12:00 uur hebben we daar de finale foto gemaakt(zie foto) Vanmorgen vroeg een goed ontbijt

gehad en op weg naar het plein. Daarvoor zijn we door de Verboden Stad gelopen. Prachtig om dit allemaal te zien.

Toen arriveerden we op het Plein. We worden hier als helden gezien als ze weten dat we met 2 wagens naar hier zijn

gereden. Mooi toch. Vanmiddag gaan we nog naar het Zomerpaleis en vanavond stortten we ons in

het Chinese nachtleven. Een keer mag wel na al die ontberingen.

 

Tot morgen.

Verslag 33: 25-05-2010: BEIJING(China)

 

Verslag 33: 25-05-2010: BEIJING(China)

Weer: 30 graden Celsius, prachtig weer.

Eten: eens geweldig uitgehaald in het West-in Hotel. We hebben ons eens heerlijk culinair laten verwennen.

Wegen: n.v.t.

Aantal gereden km’s: 14.520 km

Ziekenboeg: Niemand.

EINDDOEL BEIJING BEREIKT!!!!!!!!!

We zijn na het verslag maken van gisterenmiddag naar het Zomerpaleis gegaan. Nu gelegen in het noordwesten van Beijing, een buitenwijk. We verbaasden ons over de uitgestrektheid en schoonheid van het geheel. Het totaal oppervlak behelst 350 hectare, vol met prachtige tuinen, met hierin eeuwenoude bomen, planten en gebouwen. Je moet het een keer gezien hebben, want middels foto’s en film is het niet over te brengen, denken wij.

Na dit aanschouwt te hebben, hebben we een taxi genomen om ons in een sneltreinvaart(de snelheid zit er nog steeds in) naar het West-In Hotel te brengen. We wilden wel eens een keer ons culinair laten verrassen. Nou dat gebeurde. Een overdaad aan voorgerechten, hoofdgerechten(95 verschillende) en nagerechten. Het was in buffetvorm, je kon zoveel keren terug als je wilde. De manager, een mooie vrouw, hebben we een onderscheiding opgespeld en meteen kregen we 20% korting. Zo dus de klompjes leverden nu dus echt geld op.

Mental Theo hebben we reuzenmosselen laten eten want dat is zeer goed voor de potentie. Angelique had al ge-sms’t dat er nu nog maar een doel was voor Theo en dat was zij. Nou dan moet je je goed voorbereiden. Hij had nog nooit zo’n grote gegeten en ’t werkte meteen zei hij. Dus toen maar op naar het ” Stratumseind” in Beijing. En je gelooft ’t of niet, maar daar kwamen we het Nederlands koksgilde tegen.

Woordvoerder Daniel, liever Daan genoemd, kwam uit Groningen en vertelde dat hij overdag het vlees keurde in diverse restaurants en s‘avonds in het uitgaansleven. Hij was de enige noorderling en kwam uit Groningen. Hij was enigszins onder de indruk van onze tocht en nodigde ons direct uit voor een etentje in Groningen. Hij wist te vertellen dat er in Beijing 15/16 miljoen mensen woonden en in Moskou even veel. Bij navraag blijkt dat in Beijing 13,8 miljoen mensen wonen en in Moskou 14,7 miljoen. Wij moeten constateren dat hij er niet ver langs zat. Daan onze complimenten. Om 01;30 uur weer richting ons hotel, alwaar we ons in ons bedje vleiden. Soms word ik s’nachts wakker en zit ik rechtop in m’n bed want ik dacht dat die Mongoolse masseuse me te pakken had. Het wordt tijd dat dit trauma weggemasseerd wordt door een paar ijverige Chinese handjes met een happy end. Mental Theo en Peter(slaapt ook al nier meer zo goed) azen nu ook op zo’n FBM.

Na een goed ontbijt werden we vanmorgen om 08:00 uur opgehaald door een gids die we gisteren in de Verboden Stad hadden geregeld. We reden eerst naar een fabriek waar jadesieraden werden gemaakt. Het was interessant om te zien hoe men deze sieraden fabriceerden. Daarna naar de Chinese muur enige km. ten noorden van Beijing. Daar hebben we foto’s gemaakt met onze vlag op de Chineese muur (foto)

Het was een hele klimpartij en daarvoor beloonden we onze gids met een onderscheiding.(normaal ging ze nooit mee naar boven). Daarna weer een fabriek bezocht waar ze koperen vazen maakten(zie foto).

Daarna een Chinese lunch en op weg naar de graftombes van de keizerlijke familie in de bergen iets buiten Beijing. De keizer werd altijd begraven met 20 a 30 van z´n beste maîtresses. Het enige verschil, tijdens de begrafenis, was dat de keizer wel dood was maar z´n vriendinnen niet. Deze werden met hem levend begraven, als dank, voor hun bewezen diensten. Je moet er soms ook wat voor over hebben, nietwaar.

De oppervlakte waar deze tombes gelegen zijn van de Ming dynastie is 3,5 hectare. De eigenlijke graven zelf zijn in de bergen en niet te bezichtigen. Wel de tempel waar het ritueel zich afspeelde is nagenoeg volledig gerestaureerd. Daarna naar een zijdefabriek waar we konden zien wat deze rupsjes fabriceerden en hoe de Chinezen erin slagen om er dekbedden van te maken. Ook de Zijderoute, die wij voor een deel reden, was duidelijk gemaakt op een grote maquette. Daarna uitleg gekregen over verschillende soorten thee en uitgebreid thee gedronken. Toen naar het Olympisch Stadion, het kraaiennest genoemd, en de bijbehorende accommodaties bekeken. Vooral de hotelaccommodatie is prachtig van design en van de hand van een Chinese architect. Het stelt een Chinese draak voor. Het engeneeringsburo was Zwitsers.

Na afloop nog een voetmassage gekregen op het International Medical Health Institute. De dokter die nog even langs kwam en de pols voelde schreef nog wat pillen voor om het cholesterol peil te verlagen. We gingen voldaan naar het hotel terug. We gaan nog wat eten en op tijd naar bed want morgen staat de taxi om 7 uur voor het hotel om ons naar het vliegveld te brengen. Om half twaalf vliegen we dan over Moskou naar Amsterdam om daar om half acht lokale tijd te landen. Dan in de trein naar Eindhoven en z.s.m. naar ons einddoel De Sleutel in Riethoven, alwaar we op 23 april ook om 9 uur vertrokken. Wij hopen dat jullie allen aanwezig zijn, dan kunnen we in ieder geval wat filmbeelden via de daar aanwezige projector vertonen.

Rest ons jullie allemaal te bedanken voor de enorme belangstelling op de website, meer dan 160 bezoekers per dag de vorige week.. Ook die mensen die via het gastenboek ons succes en een hart onder de riem hebben gestoken, bedanken wij hartelijk. Het was fijn om deze reacties, hoe moe we ook soms waren, toch nog s ´avonds laat te lezen. Het viel niet mee voor ons om elke keer tijdig de verslagen in Riethoven te krijgen, bij Gijs van Beek, die ze dan op de website plaatste. Het kostte ons per dag gemiddeld 2-3 uur om dit voor elkaar te krijgen. Ook was het soms onmogelijk in de rimboe, internet te lokaliseren laat staan te verkrijgen. Ook Gijs hartelijk bedankt. You did a fantastic job. We zijn trots op jou. Ook dank aan de fotografen die soms hun leven op het spel zette om de mooiste foto´s te verkrijgen. Hans Sweegers maakte er 1500 en Mental Theo van Beek 2000. Peter en Frans elk ook nog eens 500. Ikzelf filmde in HD/kwaliteit 32Gbyte vol. Thuisblijver Leon bedanken voor zijn mentale zorg op afstand. Alphons bedankt voor de hulp die je verrichtte via je kantoor in Almaty.

Als je zo 4,5 week door al die landen reist, vallen ten slotte toch nog wel wat dingen op die het vermelden waard zijn. Bijvoorbeeld de volgende dingen

1.De behulpzaamheid en vriendelijkheid van al die mensen die we ontmoetten in de verscheidene landen.

2.De bar slechtte staat van de wegen in de Oekraïne en deels in Rusland en Kazachstan.

3. Nauwelijks wegen in Mongolië, alleen tracks.

4. De erbarmelijke staat van huisvesting en levensstandaard in Oezbekistan, Turkmenistan, het noord/oostelijke gedeelte van Kazachstan, het oostelijke gedeelte van Rusland, Altai, geheel Mongolië en het noordelijke gedeelte van China. Het lijkt erop dat de tijd hier 100 jaar heeft stilgestaan. Onze conclusie is dat wij in het westen in een PARADIJS leven.

5. De grensovergangen zijn overal een drama, qua wachttijden en bureaucratie.

6.Wij hebben bijna geen ongelukken gezien tijdens de 14500 km.

7.Wij hebben sinds ons vertrek alleen maar zonnige dagen gehad op een enkele zwaar bewolkte middag in Kazachstan. En een zandstorm in Mongolië.

8. Wij hebben prachtige culturen ervaren met name in Oezbekistan, Mongolië en China.

9. Wij hebben schitterende landschappen doorkruist met name het Altai gebergte in Rusland en Mongolië.

10 Ook hebben wij ervaren dat kleine geschenkjes, als onze klompjes, wonderen doen en mensen blij maken zodat je ze daarmee kunt winnen.

De slotconclusie is dat het een prachtige uitdagende avontuurlijke reis is geworden, waarvan wij allen die hebben meegereden veel van hebben opgestoken.

Het is de moeite waard om nog eens zoiets te ondernemen.

Ikzelf heb met veel plezier de verslagen gemaakt en bedank de trouwe lezers.

Adios.